Η διαμάχη Κεντροδεξιάς – Κεντροαριστεράς ξεπεράστηκε

Η κρίση αναδιατάσσει το πολιτικό σκηνικό

Ο Σαμαράς θα εξελιχθεί στον μοναδικό αστικό ηγέτη-ανάχωμα στο μέτωπο της χρεοκοπίας;

Η κρίση σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, εξαϋλώνει τον κοινωνικό ιστό, αποψιλώνει την αστική τάξη και οδηγεί σε ριζοσπαστικοποίηση μεγάλα στρώματα της κοινωνίας. Η κατάσταση στην χώρα εμφανίζει ομοιότητες με τις μεταβολές που συντελέστηκαν στην κοινωνία κατά την διάρκεια της Κατοχής. Να υπενθυμιστεί ότι τότε, προπολεμικά, στην πολιτική σκηνή επικρατούσε η ενδοαστική αντιπαράθεση μεταξύ Δημοκρατικών και Βασιλοφρόνων, και μετά τον πόλεμο ο αστικός κόσμος συνενώθηκε εναντίον της Αριστεράς που γιγαντώθηκε στις στάχτες της κατοχικής καταστροφής.

Σήμερα, η πολιτική σκηνή εμφανίζει ομοιότητες με τα όσα συντελέστηκαν τότε. Σήμερα, τουλάχιστον σε δημοσκοπικό επίπεδο, η Αριστερά προωθείται και ο κόσμος ριζοσπαστικοποιείται και βγαίνει στους δρόμους, με μια τυφλή οργή, που δείχνει να προτιμά την χρεοκοπία και τον ξαφνικό θάνατο, από την φτώχια του μνημονίου και τον αργό θάνατο.

Από την άλλη, ο αστικός κόσμος γίνεται ακόμη πιο συντηρητικός, και εν πολλοίς φοβισμένος μπροστά στο άγνωστο της χρεοκοπίας, και γι’αυτό στωικά υπομένει την μοίρα που του επιφυλάσσει το μνημόνιο, ανατριχιάζοντας μπροστά στις φλόγες και τα σπασμένα τζάμια στην Αθήνα, που αποτελούν την σημαία ευκαιρίας τμήματος της Αριστεράς. Αυτόν τον φόβο εκμεταλλεύονται και οι διάφοροι «Μπάμπηδες» και ξιφουλκούν υπέρ των δανειστών.

Με βάση αυτές τις συνθήκες, η πολιτική διαμάχη Κεντροδεξιάς-Κεντροαριστεράς [ΝΔ-ΠΑΣΟΚ] της Μεταπολίτευσης είναι πλέον παρωχημένη και ξεπερασμένη από τις εξελίξεις. Το ΠΑΣΟΚ βούλιαξε υπό το βάρος των ανομημάτων του και της τραγικής οικονομικής του αποτυχίας, που γέννησε και εξέθρεψε την πολιτική και οικονομική χρεοκοπία.

Το νέο πεδίο αντιπαράθεσης θα είναι μεταξύ:

α] της “Αστικής Τάξης” (της “παράταξης των νοικοκυραίων”)  θα παλέψει πρώτα για την επιβίωση και μετά για την αναγέννηση της χώρας, και

β] της Αριστεράς που θα κυματίζει την σημαία της Χρεοκοπίας, της Κοινωνικής Εξαθλίωσης και της χωρίς στόχο Εξέγερσης, με αίτημα την καταστροφή για την καταστροφή.

Ο Αντώνης Σαμαράς σαφέστατα στοχεύει να συσπειρώσει τον αστικό κόσμο, τώρα που το ΠΑΣΟΚ εξαϋλώθηκε, να στεγανοποιήσει ιδεολογικά την παράταξη, να ελαφρύνει όσο του επιτρέπουν οι δανειστές τα βάρη του Ελληνικού Λαού, και να ενεργοποιήσει την αναπτυξιακή διαδικασία. Αυτόν τον σκοπό έχουν οι προσχωρήσεις των 2 από το ΛΑΟΣ, αυτό τον σκοπό είχαν και οι επώδυνες διαγραφές των βουλευτών της ΝΔ που διαφοροποιήθηκαν, πολλοί εκ των οποίων είναι πράγματι αξιόλογα, ηθικά και πατριωτικά στοιχεία.

Η πολιτική παράταξη με το στίγμα του Αντώνη Σαμαρά θα έχει τα χαρακτηριστικά Ευρωπαϊκού Συντηρητικού κόμματος, με τα δεδομένα του σήμερα [φιλελεύθερη οικονομία με αυστηρά δημοσιονομικά κριτήρια, πατριωτισμός, «σκληρή» πολιτική ασφάλειας], και δεν θα θυμίζει την ενοχική και ιδεολογικά χαλαρή Δεξιά του παρελθόντος.

Δεν ξέρω εάν η Νέα Δημοκρατία που ανασυγκροτείται θα δημιουργήσει όραμα σε πλατιές λαϊκές μάζες, που διαπνέονται από συντηρητισμό, ανεξαρτήτως του τι ψήφιζαν. Δεν γνωρίζω εάν θα πετύχει τον στόχο του ο Σαμαράς, το εύχομαι, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ζήσουμε επέλαση της ριζοσπαστικής και εξεγερσιακής Αριστεράς, και η καταστροφή της περασμένης Κυριακής θα γίνει η καθημερινότητά μας.

Πάντως, είμαι πεπεισμένος ότι η νέα διαχωριστική γραμμή στην πολιτική κονίστρα είναι μεταξύ όσων αστών-«νοικοκυραίων» επιθυμούν να στοιχηθούν πίσω από τον Σαμαρά, αγωνιζόμενοι με πόνο και αίμα για ένα καλύτερο μέλλον, και όσων επιλέξουν τον δρόμο της «επανάστασης».

Προσωπικά, πλήττομαι από τις μνημονιακές πολιτικές όπως όλοι, συναισθηματικά θα ήθελα να πει «όχι» ο Σαμαράς, όμως προτιμώ να αγωνιστώ για μια Ελλάδα του μέλλοντος με σκληρή δουλειά, έστω και εάν δεν πληρώνομαι καλά, από μια Ελλάδα της χρεοκοπίας, της φωτιάς και της κουκούλας.

Και προτιμώ να επιλέξω τον Σαμαρά, ως ηγέτη μου και συνομιλητή με τους δανειστές-τυράννους μας, από το να πρέπει να επιλέξω μεταξύ «Μπάμπηδων, φλούφληδων, ντιντήδων» [που λέει και ο φίλος μου ο Φαήλος] από την μια, και κουκουλοφόρων από την άλλη

Dikigoros 7

Ο θάνατος της επανάστασης

(Eπανάσταση για την επανάσταση)

Σήμερα στην Ελλάδα όλοι μιλάνε για την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.Για την επανάσταση που έρχεται.Για τα νέα κόμματα που θα διαμορφωθούν από τη μνημονιακή ή αντιμνημονιακή στάση τους. Από αυτούς που υπηρετούν το σύστημα ή από τους επαναστάτες.

Και ρωτώ τα διλήμματα αυτά είναι υπαρκτά; Οι διαχωρισμοί είναι τόσο απλοί;

Η απάντηση είναι όχι.

Οι διαχωρισμοί βάσει του ΝΑΙ και του ΟΧΙ είναι το λιγότερο αστείοι.

Για παράδειγμα έχουμε το ΟΧΙ Καρατζαφέρη, ο οποίος στήριξε με όλες του τις δυνάμεις το 1ο μνημόνιο, αποτέλεσε το εξαπτέρυγο του ΠΑΣΟΚ και των σχεδίων του για δέσμευση της χώρας και δραματοποίησε (με τη θεατρική χροιά του όρου) την “ανάγκη” για τον Παπαδήμο! Αυτός λοιπόν και ενώ δυο μέρες πριν με επιστολή του ζητούσε την παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου, δήλωσε το ΟΧΙ και απλά αποχώρησε…ούτε καν ψήφισε.

Άλλο παράδειγμα το ΟΧΙ -μερικώς ή ολικώς- βουλευτών ή και υπουργών του ΠΑΣΟΚ, που ψήφιζαν αφού είχαν διαβάσει ή όχι το 1ο μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και εν τω μεταξύ δεν έκαναν τίποτα. Των ίδιων ανθρώπων που δύο χρόνια πριν ήταν πεπεισμένοι ότι αν δεν περνούσε το 1ο μνημόνιο θα χρεοκοπούσαμε, ενώ τώρα (που όλοι έχουν προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο), είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει θέμα χρεοκοπίας.

Τρίτο παράδειγμα το ΟΧΙ βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, που βεβαίως δεν είχαν ψηφίσει ούτε το 1ο μνημόνιο.Από την άλλη όμως η πλειοψηφία εξ αυτών δεν βγήκε ποτέ δημοσίως ή στη βουλή να υποστηρίξει την επιλογή αυτή.Δεν τους είδα ποτέ να συμμετέχουν στη δημόσια συζήτηση που προέκυπτε από τις εναλλακτικές προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας στο Ζάππειο 1 και 2.Και τώρα πάλι δεν τους είδα να παρουσιάζουν μια αντίστοιχη εναλλακτική πρόταση.

Τέταρτο παράδειγμα είναι το ΟΧΙ της Δημοκρατικής Αριστεράς του κ.Κουβέλη, που από τη μια πίεζε διαρκώς για μια Κυβέρνηση εθνικής ενότητας και από την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Που δήλωνε ότι θα ψήφιζε το μεσοπρόθεσμο, αλλά την έκανε και πάλι με ελαφρά πηδηματάκια. Που δεν ψήφισε και τώρα τη νέα δανειακή σύμβαση, αλλά τα μισά στελέχη της (όπως ο Ψαριανός) δηλώνουν ότι ο Παπαδήμος είναι ο μόνος σοβαρός και πρέπει να παραμείνει. Την ίδια στιγμή που παριστάνει την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το ΠΑΣΟΚ.

Πέμπτο το ΟΧΙ των αριστερών, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, που δεν θέλουν την έξοδο από το ευρώ αλλά θέλουν την έξοδο από την Ευρώπη ταυτόχρονα, που δεν πιστεύουν στο Σύνταγμα αλλά είναι οι μόνοι – κατά τη γνώμη τους – που το υπερασπίζονται. Και να μην ξεχάσω είναι και κατά της πλουτοκρατίας.

Το κοινό όλων των ΟΧΙ είναι ότι δεν έχουν εναλλακτική πρόταση, παρά μόνο κορώνες περί “προδοσίας” και ρητορική ότι η χρεοκοπία αφορά μόνο τις τράπεζες και όχι τους πολίτες (προφανώς της οικονομικής σχολής της πλάκας και για να τα λέμε μεταξύ μας και στους ψηφοφόρους μας, άλλωστε…άλλοι ψηφίσαν και δεν κινδυνεύουμε)

Πάμε τώρα στα ΝΑΙ.

Πρώτο ΝΑΙ του ΠΑΣΟΚ, που μας έφερε σε αυτή την κατάσταση διαβάζοντας ή όχι το 1ο μνημόνιο και ψηφίζοντας μεσοπρόθεσμα, μην εφαρμόζοντας ούτε καν μέτρα στα οποία όλοι σχεδόν συμφωνούμε και απλά εφαρμόζοντας τη λογική των οριζόντιων περικοπών.

Δεύτερο ΝΑΙ της Νέας Δημοκρατίας, που δεν συμφώνησε, δεν ψήφισε το 1ο μνημόνιο, αλλά αντιστάθηκε, προειδοποίησε, πρότεινε εναλλακτικές. Και για την άποψη αυτή λοιδωρήθηκε όσο κανείς, κατατάχθηκε στους λαϊκιστές και πολεμήθηκε σκληρά. Ψήφισε ΝΑΙ δηλώνοντας ότι εδώ που φτάσαμε, γιατί κανένας δεν την άκουγε τόσο καιρό, δεν υπάρχει πια άλλη εναλλακτική. Έβαλε βέβαια όρια και διαπραγματεύθηκε όσο μπορούσε.

Τρίτο ΝΑΙ δυο βουλευτών του ΛΑΟΣ που υπουργοποιήθηκαν στην κυβέρνηση Παπαδήμου και έμειναν πιστοί στην αρχική και επί δυο χρόνια στρατηγική του κόμματος τους, που τόσο απροκάλυπτα απέταξε ο αρχηγός τους.

Τέταρτο ΝΑΙ η Ντόρα και η ΔΗΣΥ, συνεχίζοντας στο δρόμο του ΝΑΙ από το 1ο μνημόνιο και τη νεοφιλελεύθερη συνταγή της, χωρίς προτάσεις παρά μόνο με ρητορική μονίμως υπέρ των συνταγών που μας έρχονται από έξω.

Ανάμεσα στα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ υπήρχαν βεβαίως και οι απουσίες, οι παραιτήσεις ή ό,τι άλλο, φαιδρό κατά τη γνώμη μου, που δεν δικαιολογείται σε καμιά περίπτωση. Σε κρίσιμες ώρες παίρνεις θέση. Οτιδήποτε άλλο είναι αστείο!

Στα ΝΑΙ λοιπόν υπάρχει τεράστια διαφορά. Υπάρχουν τα ΝΑΙ όσων σχεδίασαν και στήριξαν τη δέσμευση της χώρας και τα ΝΑΙ εξ ανάγκης και ρεαλισμού, τα ΝΑΙ της ευθύνης με βαρύ κόστος.

Μπορούν λοιπόν να γίνουν διαχωρισμοί σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς; Όχι βέβαια.

Μπορούν τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ να διαμορφώσουν μελλοντικά κομματικά σχήματα; Μόνο αν ζούμε στη χώρα των λωτοφάγων.

Και εδώ πρέπει να μιλήσουμε επιτέλους για τα δύσκολα ΟΧΙ και τα δύσκολα ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ της Νέας Δημοκρατίας στο 1ο μνημόνιο ήταν και δύσκολο και τπλμηρό γιατί τότε η κοινωνία, το σύστημα, τα μέσα, οι εταίροι, όλοι ήταν υπέρ του ΝΑΙ!Και μην μου πείτε ότι η κοινωνία πριν δυο χρόνια ήταν κατά του μνημονίου, γιατί αν ήταν θα είχε βγει στους δρόμους, θα έστελνε το μήνυμα στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, δεν θα υπέμενε τόσα…Με υπομονή και επιμονή έπεισε η Νέα Δημοκρατία για τη στάση της. Που αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη του αντιμνημονιακού κινήματος. Μην ξεχνάτε ποτέ τον αγώνα που έδωσε το Antinews και πόσο λοιδωρήθηκε τότε γι αυτό.

Το ΝΑΙ της Νέας Δημοκρατίας στη νέα δανειακή σύμβαση είναι και πάλι πολύ δύσκολο και ρηξικέλευθο, γιατί τώρα είναι όλοι απέναντι, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς λογική, χωρίς σχέδιο.

Επαναστάτης λοιπόν, δεν είναι αυτός που θα τον παρασύρει το.ρεύμα, δεν είναι αυτός που ακολουθεί το σύνολο. Είναι αυτός που βγαίνει από την επικρατούσα τάση, παρατηρεί τα πράγματα αντικειμενικά, βλέπει το αύριο, αντιστέκεται και προτάσσει.

Ηγέτης δεν είναι αυτός που χαϊδεύει τα αυτιά,ακολουθεί τις επιταγές των ψηφοφόρων και προσπαθεί να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη,αλλά αυτός που βλέπει ξεκάθαρα, δεν υποτάσσεται σε εκλογικά παιχνίδια, παίρνει την ευθύνη, προτείνει εναλλακτικές και βγαίνει να πείσει για τις προτάσεις του.

Ας είμαστε ρεαλιστές και ας μαθαίνουμε από την ίδια την ιστορία.Τα πράγματα δεν είναι απλά!Τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ δεν είναι ίδια ούτε σε προθέσεις ούτε σε χρόνο!Ας μην ακολουθούμε το ρεύμα και ας προτάσσουμε το εθνικό μας συμφέρον κάθε φορά!

Και θα καταλήξω με την εισαγωγή του Ντίκενς στην “Ιστορία Δυο Πόλεων”, που αναφέρεται στην εποχή της γαλλικής επανάστασης και νομίζω μας ταιριάζει σήμερα γάντι:

“It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to heaven, we were all going direct the other way – in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only.”

Asterix

Η Ελλάδα θα γίνει το … Βιετνάμ της Μέρκελ και του Σόϊμπλε!

Του Κώστα Ροδινού

«Μα είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τους Γερμανούς,  που ξεκίνησαν δυο παγκόσμιους πολέμους;» Το ερώτημα το είχε θέσει τον Μάιο του 2010,  φίλος μου καθηγητής από τη Νέα Υόρκη, εβραϊκής καταγωγής. Τότε θεώρησα υπερβολική και κάπως ..ρατσιστική την άποψη του. Μιλήσαμε πάλι χθές βράδυ για τις εξελίξεις και του υπενθύμισα το ερώτημα που είχε θέσει πριν δυο χρόνια. Δεν είπε τίποτα.

Πως φτάσαμε εδώ;

Όταν ο ανεκδιήγητος κ. Παπανδρέου επιδίδετο σ’ εκείνο το …αλησμόνητο «poverty tour» (ο όρος ανήκει στο Αλλενάκι) και κατασυκοφαντούσε δημοσίως την Ελλάδα, η γερμανική πολιτική τάξη θεώρησε το «ελληνικό πρόβλημα» περίπου ως παρωνυχίδα. Αλλωστε τι κινδύνους μπορούσε  να προκαλέσει το …2% του ΑΕΠ της ευρωζώνης; Το μέγεθος της Ελλάδος ήταν όσο μια μεσαία ..γερμανική τράπεζα!

Αποφάσισαν, λοιπόν, να βάλουν την Ελλάδα σε ένα αυστηρό πρόγραμμα  δημοσιονομικής προσαρμογής. Και επειδή δεν είχαν ιδέα πως δουλεύει αυτό, φώναξαν τους ….ειδικούς του ΔΝΤ προς αρωγή!  Οι …ειδικοί απεδείχθησαν χειρότεροι και από τους ..άσχετους!

Το πρόγραμμά τους ήταν θνησιγενές εξ υπαρχής. Όλα ήταν λάθος. Έτσι, μετά από λίγο όλοι συνειδητοποίησαν ο,τι τα πράγματα χειροτέρευαν αντί να βελτιώνονται.

Το φάντασμα της Lehman Brothers αιωρείτο πάνω από τη  γηραιά ήπειρο.

Τότε, ο κ. Σόϊμπλε και η παρέα του άρχισαν να καταλαβαίνουν  ότι:

Πρώτον, το πρόβλημα της Ελλάδος δεν μπορούσε να περιοριστεί σ’ αυτή τη γωνιά της Ευρώπης.

Δεύτερον, ο κίνδυνος διάχυσης της κρίσης ήταν ορατός. Όταν μετά  από λίγο κτύπησε Ιρλανδία και Πορτογαλία, τους έλουσε κρύος ιδρώτας. Τότε μπήκαν στο λεξιλόγιό μας τα PIGS.

Τρίτον, ο λεγόμενος «σκληρός πυρήνας» της ευρωζώνης έπρεπε να προετοιμαστεί για ένα σενάριο Αρμαγεδδώνα.

Τέταρτον, οι  μεγάλες χώρες  του ευρωπαϊκού Νότου, Ισπανία και Ιταλία έπρεπε να θωρακιστούν γιατί η ευρωζώνη, δηλαδή, η Γερμανία δεν μπορεί να αντέξει τη ….σωτηρία τους.

Πέμπτον, το σενάριο αποπομπής της Ελλάδος από την ευρωζώνη ήταν μια προοπτική που δεν έπρεπε να αποκλειστεί και ενδεχομένως να αποτελούσε μια έσχατη λύση

Σόϊμπλε. ο …υπονομευτής!

Από το Μάρτη του 2011 η ΕΕ προσπάθησε με …ημίμετρα να λύσει το ελληνικό πρόβλημα, αλλά πάντα ήταν ένα βήμα πίσω από τις αγορές. Επί πλέον, κάθε απόφαση σωτηρίας αναιρούσε την προηγούμενη και συνήθως δεν κρατούσε  ούτε τρείς μέρες. Μετά  από λίγο ο  ίδιος ο Σόϊμπλε, με κάποια δήλωση του άρχισε να την υπονομεύει. Ύστερα, έπαιρναν σειρά οι «αγορές». Να θυμίσω ότι «σωθήκαμε»  τον Μάρτη του 2011, «βάλαμε πάτο στο βαρέλι» τον Ιούλιο του 2011 και «δώσαμε οριστική λύση στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους» τον Οκτώβριο του 2011. Τη λύση που προσπαθούμε, εδώ και  τέσσερις μήνες να υλοποιήσουμε!

Τελικά, όλες οι λύσεις απεδείχθησαν …μη λύσεις!

Που βρισκόμαστε τώρα;

Ο κ.Σόϊμπλε το είπε όσο πιο ωμά μπορούσε: Τώρα πια η Ευρώπη δεν κινδυνεύει, όσο πριν δυο χρόνια! Άρα, ο βασικός στόχος επετεύχθη.

Και τι ζητάμε από την Ελλάδα;

Από τη Ελλάδα ζητάμε το αδύνατον!

Για να …συμμορφωθεί πρέπει να εκχωρήσει την κυριαρχία της. Να έρθει εδώ κάποιος ….συνεργάτης του κ. Σόϊμπλε να διοικεί τη χώρα.

Επειδή, όμως, αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεχτό, θέτουμε πλέον και πολιτικούς όρους. Να υπογράψουν το μνημόνιο όλα τα κόμματα. Να …αποφασίζει ο κ. Σόιμπλε πότε θα κάνουμε …εκλογές. Δεν θα του …κακοφαινόταν ακόμα να ….αποφάσιζε και ποια κόμματα  έπρεπε να συμμετέχουν στις εκλογές!

Είναι πλέον ζήτημα δημοκρατίας

Έφτανε μόνο η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να ψηφίσει τη νέα δανειακή για να αποκαλυφθούν οι επιδιώξεις των Γερμανών.

Προφανώς, για το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε η άρνηση του Σαμαρά θα ήταν πολύ βολική!

Τώρα απαιτούν και τις υπογραφές όλων των κομμάτων!

Έχουν υπερβεί τα εσκαμμένα. Δεν υπάρχει δημοκρατία της ενιαίας άποψης! Αυτά είναι γερμανικής εμπνεύσεως πειράματα!

Εκτιμώ, επίσης, ότι διέπραξαν και το «μοιραίο λάθος».

Δεν έχετε παρά να δείτε τον διεθνή τύπο.

Όσο η συζήτηση, αναφορικά με την Ελλάδα, επικεντρωνόταν  στο οικονομικό επίπεδο, η πολιτική Μέρκελ-Σοϊμπλε έβρισκε ευήκοα ώτα. Άλλωστε, ακόμα και στην Ελλάδα συμφωνούμε σχεδόν όλοι ότι οι μεταρρυθμίσεις  είναι απαραίτητες.

Τι δεν μπορεί να δεχτεί κανένας:

Πρώτον, την βίαιη εξαθλίωση ενός λαού στο όνομα κάποιας αβέβαιης δημοσιονομικής προσαρμογής η οποία στο μέλλον μπορεί και να επιστρέψει κάποιο …μέρισμα ανάπτυξης.

Δεύτερον, την ωμή πολιτική παρέμβαση που ισοδυναμεί με κατάλυση όχι μόνο της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και της δημοκρατικής λειτουργία του πολιτεύματος.

Η Ευρώπη έχει μια  ευρωπαϊκή παράδοση και κουλτούρα η οποία παραμένει ακόμα ισχυρή. Η αμφισβήτησή της, ειδικά από τη Γερμανία, αναβιώνει εφιάλτες!

Mε τις εκλογές να πλησιάζουν στη Γαλλία,  η Γερμανία ανέλαβε τη ..βρόμικη δουλειά. Ούτε που θέλουν να σκέφτονται τι θα γίνει, αν αποτύχει ο Σαρκοζί (ο οποίος είναι σιωπηλός μέρες τώρα). Θέλουν να τελειώνουν γρήγορα.

Η Γερμανία ξέρει ότι δεν μπορεί να μας διώξει από την ευρωζώνη. Και τι κάνει; Στοχεύει να καταστήσει αβάσταχτη την παραμονή μας ώστε να εξαναγκαστούμε να αποχωρήσουμε οικειοθελώς.

Αυτή είναι η στρατηγική τους.

Αν  φοβηθούμε, θα τους κάνουμε τη χάρη!

Αν επιμείνουμε….

«Αν εσείς οι Έλληνες  επιμείνετε ,  η Ελλάδα μπορεί να αποβεί το ….Βιετνάμ της Μέρκελ και του Σόϊμπλε!»

Έτσι, έκλεισε τη συζήτηση ο φίλος μου.

Τώρα αρχίζει το μεγάλο παιχνίδι

Τώρα αρχίζει το παιχνίδι της αποκάλυψης των λαθεμένων εκτιμήσεων, των αργοπορημένων αποφάσεων, των μίζερων διατυπώσεων, των ιδιοτελών κινήτρων, των μικρών πολιτικών, των λάθος δομών, των διαφορετικών στόχων. Το παιχνίδι του Κόστους. Και αυτό είναι ένα κακό και πολύπλοκο παιχνίδι για όλους τους παίκτες.

Ένα παιχνίδι πολύπλοκο γιατί κάθε παίκτης παίζει με τον δικό του κανόνα. Δεν έχει το παιχνίδι έναν κανόνα για όλους. Ο κάθε ένας καθορίζει τον δικό του. Και ο ισχυρότερος, πρώτος. Και είναι ακόμα πιο πολύπλοκο γιατί παίζεται από ανθρώπους. Δεν παίζεται από Κράτη ή Οργανισμούς. Παίζεται από ανθρώπους που έχουν και νοητικά όρια και προσωπικούς στόχους να σκεφτούν και προσωπικές στρατηγικές να ικανοποιήσουν. Και είναι έτι πολυπλοκότερο γιατί οι ισχυρότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ήδη μπει σε προεκλογικές διαδικασίες. Και εάν από πριν γίνονταν εύκολα λάθη από κάποιους και επαναλαμβάνονταν εύκολα, τώρα χρειάζεται προσοχή γιατί η αδράνεια σε λάθος οδηγεί πάλι σε λάθος.

Σχεδίασε η Κορυφή τον περασμένο Ιούλιο το πρώτο πρόγραμμα διάσωσης της Ευρώπης. Πως το έκανε; Σκέφτηκε ότι αν δώσει οριστική λύση στον “πρωτογενή ιό” Ελλάδα, τότε θα εξάλειφε το πρόβλημα μετάδοσης της κρίσης στην υπόλοιπη περιφέρεια και παραπέρα. Και τι αποφάσισε; Αποφάσισε ότι για την Ελλάδα  χρειάζονταν 170δις. Και ανακοίνωσε πως θα συμμετάσχουν οι παίκτες: 40δις “εθελοντικά” οι τράπεζες (το πρώτο PSI), 50δις η Ελλάδα από αποκρατικοποιήσεις, 50δις υπόλοιπο από το πρώτο μνημόνιο των 110δις που δεν είχαν εκταμιευθεί ακόμα αλλά είχαν “χωνευτεί” πολιτικά και 30δις που “εκτίμησαν” ότι άντεχαν να πουλήσουν στα κοινοβούλια τους, στα κόμματα των συνασπισμών τους, στα μέσα τους, στην κοινή τους γνώμη. Και ανακοίνωσαν στον κόσμο ότι έσωσαν την Ελλάδα, την Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομία από ένα πυρηνικό όλεθρο. Αυτά αποφάσισαν και είπαν τότε.

Το ίδιο βράδυ / άλλο πρωί έγιναν διάφορα πράγματα… Τα ιταλικά επιτόκια έφυγαν για το φεγγάρι, ακολούθησαν τα ισπανικά και άρχισαν να σκαρφαλώνουν τα γαλλικά CDS, έως το σημείο να διαπραγματεύεται η Γαλλία (παραμονές εκλογών) ως junk κάτω από τις Φιλιππίνες. Κάποια στιγμή δυσκόλεψαν και οι πωλήσεις γερμανικών χαρτιών. Ουπς! πως έγινε αυτό άραγε….; Εγινε γιατί στις αγορές όλοι έχουν μοντέλα και κανείς δεν ήταν ούτε αφελής ούτε ινδιάνος που χάνει στην τηλεόραση από τον καουμπόη. Ετρεξαν τα νούμερα και είδαν ότι η Ελλάδα με τη συγκεκριμένη απόφαση δεν έλυνε το πρόβλημα της χρηματοδοτικής της επάρκειας, άρα της βιωσιμότητας του χρέους της. Αποτέλεσμα, ο κίνδυνος μετάδοσης παρέμενε ολοζώντανος. Γιατί ο λογαριασμός ξεκίνησε με τρύπα και η απόφαση με λάθος δομή.

Αποφάσισαν ότι η Ελλάδα μπορούσε να συνεισφέρει 50δις από αποκρατικοποιήσεις σε τόσο μικρό διάστημα. Πρώτο λάθος. Η Ελλάδα έχει περιουσία μεγαλύτερης αξίας αλλά για να αναδειχθεί χρειαζόταν σχέδιο και ικανότητα αξιοποίησης που δεν συναρτάται με τσάτρα-πάτρα ξεπούλημα, ούτε με εξυπηρέτηση χρέους “χθες”. Χρειαζόταν – και χρειάζεται –  στόχευση, στρατηγική, ηρεμία υλοποίησης, προσεκτικό σχεδιασμό, δυνατότητα εκμετάλλευσης των δυνατοτήτων της αγοράς, κατάλληλη οργάνωση και επιμονή. Το ότι είπαν στην Ελλάδα να στήσει το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων στο οποίο να σπρώχνει περιουσιακά στοιχεία,  ή το ότι προσέλαβε η Ελλάδα δύο στρατούς συμβούλων για κάθε έργο χωρίς συντονισμό, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς ενιαία γραμμή παραγωγής αξιών δεν σήμαινε ότι θα επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί. Όχι οι στρατηγικοί, που αφορούν την ανάπτυξη, το νέο οικονομικό μοντέλο, τα φρέσκα επενδυτικά κεφάλαια, τους νέους παίκτες, τη ρευστότητα στην αγορά και κυρίως την απασχόληση. Ούτε καν οι εισπρακτικοί στόχοι δεν μπορούσαν να επιτευχθούν. Όχι 50δις (ή προσφάτως 19δις) σε πέντε χρόνια, ούτε 5δις σε 50 χρόνια δεν γίνεται να συγκεντρωθούν έτσι. Και έτσι η Ελλάδα έχανε – σε κάθε επιθεώρηση της τρόικας – το στόχο αυτό. Και την πλήρωναν οι μισθωτοί και ο συνταξιούχοι. Και την πληρώνουν.

Αποφάσισαν ότι οι ιδιώτες θα έβαζαν 40δις μετέχοντας με 21% στο τότε PSI. Δεύτερο λάθος, γιατί οι τράπεζες γνώριζαν – το ίδιο βράδυ – ότι το συνολικό πακέτο δεν έλυνε το πρόβλημα, δεν από-κινδυνοποιούσε την ελληνική οικονομία, άρα δεν μετείχαν εθελοντικά σε πλήρη απώλεια.

Και δεν προχώρησε το σχέδιο Ιουλίου και φθάσαμε στον Οκτώβριο. Και η  κα. Μέρκελ είπε “το πρόγραμμα του Ιουλίου δεν μπορούσε να υλοποιηθεί γιατί άλλαξαν οι παραδοχές…” Τρίτο λάθος. Δεν είχαν αλλάξει οι παραδοχές. Η δομή της απόφασης του Ιουλίου είχε προκαλέσει αλλαγή συνθηκών. Προς το χειρότερο, με αποτέλεσμα τον Οκτώβριο να χρειάζονταν περισσότερα κεφάλαια.

Και ξανασχεδίασε η Κορυφή τον περασμένο Οκτώβριο το δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης της Ευρώπης. Και ξανασκέφτηκε ότι αν δώσει οριστική λύση στον “πρωτογενή ιό” Ελλάδα, τότε θα εξάλειφε το πρόβλημα μετάδοσης της κρίσης που δεν είχε καταφέρει λίγους μήνες πριν. Και “αποφάσισε” να μην δώσει οριστική λύση. Όμως ονομάτισε ως “οριστική λύση” το να πιάσει η Ελλάδα το στόχο του 120% χρέους/αεπ το 2020. Αυτό θα “σημαίνει” βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους. Και σχεδίασε τη γνωστή δομή: 100δις “εθελοντικά” οι τράπεζες (το δεύτερο PSI), για τα οποία όμως χρειάζονταν 30δις “κίνητρο” (τόσα περίπου ήταν τα “πολιτικά χωνεμένα” διαθέσιμα από το πρώτο πακέτο που δεν είχαν εκταμιευθεί) και αρκετό σφυροκόπημα των ιδιωτών να δεχθούν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κόστος σε αντάλλαγμα ενισχυμένων εγγυήσεων και ρητρών στα νέα ομόλογα αξίας περίπου 70δις που θα εκδώσει η Ελλάδα, 30-40δις για την ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού συστήματος από το PSI και τα υπόλοιπα για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας, με την Ελλάδα να εισφέρει 19δις  από αποκρατικοποιήσεις έως το 2015 και το σύνολο μετά. Και ξαναανακοίνωσαν ότι έσωσαν την Ελλάδα, την Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομία από τον όλεθρο. Αυτά αποφάσισαν και είπαν τότε.

Και από τότε άρχισε το παιχνίδι του Κόστους. Γιατί οι παίκτες διάβασαν την απόφαση, έτρεξαν τα νούμερα και κατάλαβαν ότι λείπουν χρήματα. Υπάρχει χρηματοδοτικό κενό ακόμα και εάν η Ελλάδα – τα επόμενα χρόνια – αποκτούσε κινέζικους ρυθμούς ανάπτυξης, σκανδιναβικούς δημοσιονομικούς  τρόπους  και επιτύγχανε και το 100% των στόχων από αποκρατικοποιήσεις. Με τέτοια απόδοση και τα υφιστάμενα διαθέσιμα κεφάλαια, ορθά ο Σόιμπλε διαρρέει ότι το 2020 το χρέος/αεπ θα κυμαίνεται στο 136-137%.  Και αποκρύπτει ότι το 120% θα επιτυγχάνετo – θεωρητικά – κάπου μεταξύ 2023-2025, γεγονός που εύκολα δημιουργεί μία πρόσθετη ανάγκη περίπου 20-30 “άτοκων” δις την επόμενη δεκαετία, αναλόγως της ύφεσης.

Και ο κάθε παίκτης άρχισε το παιχνίδι με τον δικό του κανόνα και στόχο:

Οι ευρωπαίοι δεν θέλουν  - τώρα – να βάλουν άλλα λεφτά, ακόμα και αν συνειδητοποιούν ότι το πακέτο δεν αρκεί. Αφού πρώτα εξάντλησαν την Ελλάδα που είναι η μόνη που εισφέρει “δωρεάν” για αυτούς χρήματα από περικοπές, “χτύπησαν” τους ιδιώτες, μετά έκλεισαν το μάτι στην ΕΚΤ που άνοιξε τις κάνουλες και τώρα ξαναχτυπούν την Ελλάδα. Γιατί κάθε ευρώ που δίνει η Ελλάδα για αυτούς είναι ένα ευρώ που δεν δανείζουν, άρα “καλοδεχούμενο”. Το γεγονός ότι κάθε τέτοιο ευρώ προκαλεί περαιτέρω ύφεση, άρα απώλεια αρκετών άλλων  στην παρούσα φάση, δεν το ακούν. Το γεγονός ότι αυτή η πολιτική προκαλεί πολιτική αποσταθεροποίηση άρα συναλλακτική αστάθεια για αυτούς τους ίδιους δεν το καταλαβαίνουν. Όταν αυτή η απώλεια ταρακουνήσει συθέμελα  το μοντέλο και τα νούμερα, τότε θα κάνουν πως δεν το ακούν. Και αυτό θα συνεχιστεί μέχρι τη λήξη του παιγνίου ή μέχρι το σημείο που θα πρέπει να δεχτούν μικρότερο win για αποφυγή μεγάλου κόστους. Και μπαίνουν – ήδη – σε προεκλογική περίοδο, με έναν Γάλλο που επίσημα δεν αναγνωρίζει την έως σήμερα γραμμή πλεύσης, με μία καγκελάριο να χτυπάει υψηλά νούμερα στις δημοσκοπήσεις και να απεύχεται ελληνική χρεωκοπία που θα της διαλύσει την εικόνα και τον “βενιζέλο” της που βλέπει το “όνειρο” της καγκελαρίας να απομακρύνεται. Οι  κοινοτικοί είναι κομπάρσοι. Όμως δεν αντέχουν ελληνική χρεωκοπία γιατί το κόστος της μόλυνσης  της Ευρώπης από ελληνική χρεωκοπία ακόμα και εντός ευρώ παραμένει δυνητικά γιγάντιο. Ακόμα και ο Σόιμπλε είπε: “είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι”. Πόσο καλύτερα; Τόσο όσο να γίνει καγκελάριος ή τόσο όσο που να μπορούν να δεχτούν οι γερμανοί φορολογούμενοι, χωρίς να ξεκινήσουν πρώτοι την επανάσταση; Γιατί, ή είσαι έτοιμος να πληρώσεις δεύτερο πακέτο / χρεωκοπία Πορτογαλίας, ενδεχόμενο Ιρλανδίας, δανεισμό Ιταλίας / Ισπανίας, απώλειες ΕΚΤ, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών σου, ή δεν είσαι. Υπάρχει και άλλη εξήγηση: μπορεί να θεωρείς ότι η αντίπαλός σου για τη καγκελαρία είναι.

Οι νότιο – ευρωπαίοι μάλλον παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα. Θέλουν γρήγορη λύση γιατί κάθε αβεβαιότητα τους κοιτάει στα μάτια, με μόνη άμυνα τη δήλωση των βορείων “η Ελλάδα είναι εξαιρετική και μοναδική περίπτωση!”. Και οι αγορές αξιολογούν το πώς παίζεται το παιχνίδι και πιστεύουν ή δεν πιστεύουν τέτοιου είδους δηλώσεις. Και αυτό το ξέρουν και οι ιταλοί και οι ισπανοί και οι πορτογάλοι. Ίσως και οι γάλλοι.

Η ΕΚΤ προσπαθεί να δώσει μεγαλύτερη ηρεμία στο σύστημα. Και πριν το έκανε, δειλά και σιωπηρά. Τώρα το κάνει δημόσια και γενναιόδωρα. Εκτιμάται ότι με τη δημοπρασία του Φεβρουαρίου θα ξεπεράσει την FED σε παροχή ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα. Το ερώτημα είναι πως θα χειριστεί το ελληνικό ζήτημα. Θα εγκαινιάσει το OSI; Θα βάλει στο οικονομικό λεξιλόγιο την Official Sector Involvement; Η εκτίμηση είναι ότι ναι. Η ΕΚΤ θα αφεθεί / πεισθεί να βρει ένα τρόπο ώστε να συμβάλει στην απομείωση του ελληνικού χρέους. Εκτιμάται ότι μετά και την ΕΚΤ θα παραμείνει ένα σημαντικό χρηματοδοτικό κενό που θα πρέπει να καλυφθεί. Το πόσο θα μπορεί να εκτιμηθεί όταν ανακοινωθούν οι όροι της συμμετοχής της Τράπεζας.

Ο πιο ενδιαφέρον παίκτης ίσως – σήμερα – να είναι το ΔΝΤ. Για δύο λόγους: πρώτον γιατί έχει μία διοικητική προϋπόθεση που αποτελεί ταυτόχρονα και όπλο στη φαρέτρα του (και με κατάλληλους χειρισμούς ίσως και στη φαρέτρα της Ελλάδας). Την ανάγκη να υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βιωσιμότητας της χώρας που καλείται να δανείσει. Και το ΔΝΤ εδρεύει στην Washington και δεν έχει εκλογές. Δεύτερον, γιατί το ΔΝΤ, ως οργανισμός, διατρέχει τον κίνδυνο της “ελληνικής αποτυχίας” περισσότερο από κάθε άλλο παίκτη, εκτός Ελλάδας. Οποιαδήποτε αποτυχία στο εγχείρημα της Ελλάδας θα απονομιμοποιούσε το Ταμείο ως “παγκόσμιο εργαλείο”. Και αυτός ο κίνδυνος αποτελεί δυνητικά όπλο στην φαρέτρα της Ελλάδας (αρκεί να το αντιληφθεί). Το ΔΝΤ χρειάζεται τελική λύση για την Ελλάδα και γνωρίζει ότι αυτή δεν υπάρχει σήμερα και δεν θα υπάρξει ούτε αύριο όσο η διαδρομή παραμένει στον εφιάλτη της ύφεσης.

Το ίδιο και η Ελλάδα, ο – φαινομενικά – πιο “αδύναμος” παίκτης. Το τελευταίο διάστημα, η χώρα, δηλαδή ο Αντώνης Σαμαράς έπαιξε σωστά τα χαρτιά του. Αγόρασε χρόνο. Έστω και πανάκριβα. Η Ελλάδα μένει στο τραπέζι και αναμένει την κατάλληλη στιγμή να βάλει τον δικό της κανόνα. Τον οποίο έχει εγκαίρως οριοθετήσει στους άξονες της κοινωνικής συνοχής και της ανάπτυξης. Η στιγμή θα έρθει – ίσως και συντομότερα από τις εκτιμήσεις των αναλυτών. Γιατί κάθε ημέρα που περνάει, η αποτελεσματικότητα του  γερμανικού σχεδίου εκτίθεται, απονομιμοποιείται. Και ακολουθούν οι εμπνευστές του. Ο χρόνος πέρασε και για αυτούς, χωρίς λύση.

However

Ο μάσκες της Ευρώπης έπεσαν, δεν θέλουν να σώσουν την Ελλάδα!

Οι προφάσεις εν αμαρτίαις του Σόιμπλε και η στρατηγική Σαμαρά

Στην ψηφοφορία της Κυριακής η μόνη επιλογή για τη χώρα ήταν το ΝΑΙ! Και ήταν όχι μόνο για τους λόγους που διεξοδικά έχουν αναλυθεί. αλλά γιατί κυρίως η χώρα έπρεπε να αποκτήσει μια εθνική στρατηγική απέναντι σε όλους αυτούς που με διεξοδικό σχέδιο οδηγούν εδώ και δυο χρόνια τη χώρα εκτός ευρώ και Ευρώπης. Και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να μας πετάξουν έξω. Είναι επιχειρηματίες,είναι lobby, είναι πολιτικοί εντός και εκτός-ηθελημμένα ή μη, είναι οι γνωστοί άγνωστοι…Αλλά είναι και εχθροί που εμφανίζονται ως φίλοι, όπως οι Βρετανοί για παράδειγμα που κόπτονται για τους πολίτες της χώρας και τα μέτρα λιτότητας, σφαδάζουν για τη γερμανική μπότα, προβάλλουν κάθε λίγο και λιγάκι πόσο καλύτερα θα ήταν για την Ελλάδα να επιστρέψει στη δραχμή…Θα ήταν βεβαίως, για τους ίδιους ό,τι καλύτερο. Αφού θα ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για το ευρώ, την ενότητα της ευρωζώνης και την κυριαρχία του γαλλογερμανικού άξονα στην Ε.Ε. Άρα θα ήταν ανοιχτός ο δρόμος για την ενίσχυση της Βρετανίας εντός της Ε.Ε. Αυτοί όλοι όμως έρχονται να επενδύσουν στη χώρα που θα επιστρέψει στη δραχμή; Έρχονται να προσφέρουν λύσεις για ανάπτυξη στη χώρα; Εισρέουν κεφάλαια; Όχι βέβαια! Η ρητορική τους εξαντλείται στο να διαλύσουμε το ευρώ. Για τη σωτηρία και βοήθεια στην Ελλάδα, σιγήν ιχθύος.

Και πάμε τώρα στις προφάσεις εν αμαρτίαις. Η Γερμανία και οι χώρες των 3Α εντός ευρωζώνης.

Ποιό είναι το σχέδιο; Προτείνουμε στην Ελλάδα ένα ανέφικτο και αναποτελεσματικό σχέδιο, την καθηλώνουμε, την εκβιάζουμε, ξεφορτωνόμαστε τα επικίνδυνα χαρτιά μας, προετοιμαζόμαστε αποτελεσματικά για την χρεοκοπία της και την σπρώχνουμε στο γκρεμό.Εν τω μεταξύ κερδίζουμε από τις διακυμάνσεις στο ευρώ.Διαλύουμε την κοινωνική συνοχή, απαξιώνουμε το πολιτικό σύστημα και τη δημοκρατία, πτωχεύουμε τους πολίτες και τη σπρώχνουμε στον γκρεμό.Κάποια στιγμή, θα καταλάβουν ότι η βοήθεια αυτή είναι αυτοκτονία και θα αρνηθούν οι ίδιοι. Θα πουν αυτό μας σκοτώνει, δεν θέλουμε τη βοήθειά σας, δεν θέλουμε το ευρώ σας, δεν θέλουμε την ευρώπη σας. Αποχωρούμε οικειοθελώς! Κι αυτό που έχει αξία εδώ είναι ακριβώς το ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ….

Γιατί πρωτίστως δεν μπορούν και να θέλουν να μας διώξουν από το ευρώ και την Ε.Ε. Αλλά κυρίως δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση που θα επέλθει αν η αποπομπή μας είναι πρωτοβουλία τους. Τόσο νομικά όσο και κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικά θα έχουν τεράστιο πρόβλημα.’Αλλωστε ειδικά η Μέρκελ και ο Σαρκοζί έχουν να αντιμετωπίσουν και τις εθνικές εκλογές τους.Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας με δική τους ευθύνη θα ήταν ο πολιτικός τους θάνατος.

Αντιθέτως, η ενίσχυση των σωβινιστικών αισθημάτων μέσω της απαξίωσης της προσπάθειας των Ελλήνων, μέσω της άρνησης των Ελλήνων να δεχτούν την απλόχερη βοήθειά τους, αποδεικνύεται καθημερινά από τα δημοσκοπικά ευρήματα.

Ο Σαμαράς λοιπόν, εφάρμοσε για πρώτη φορά μια εθνική στρατηγική αποκάλυψης των πραγματικών υπεύθυνων. Εμείς δεχτήκαμε μετά από διαπραγμάτευση τους όρους σας. Ψηφίσαμε τη δανειακή σύμβαση.Κι όμως… το eurogroup έγινε τηλεδιάσκεψη με την πληροφορία να διαρρέεται από γερμανικές πηγές,την ώρα που τα επίσημα όργανα της Ευρώπης και της ευρωζώνης διαβεβαίωναν ότι θα γίνει κανονικά. Κι αυτοί μετά το έμαθαν…

Μετά την αναβολή σου λέει όμως ο Σόιμπλε πρωί πρωί, δεν υπογράψατε. Βεβαίως δεν τον απασχολεί ιδιαιτέρως που ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, κριτικάροντας τον Ολάντ στην κοινή τους συνέντευξη στις 6/2, είπαν πως η υπογραφή μιας σύμβασης από την κυβέρνηση μιας χώρας και ειδικά η ψήφισή της από το κοινοβούλιό της είναι η απόλυτη δέσμευση,ο λόγος της χώρας και η βασική αρχή των διεθνών σχέσεων. Βγάζει τον ευρωβουλευτή των Φιλελευθέρων να λέει ότι ο Σαμαράς δεν δεσμεύτηκε.Του απαντάει βεβαίως ο βουλευτής του EPP ότι ο Σαμαράς έκανε αυτό που έπρεπε, ψήφισε και μάλιστα διέγραψε 21 βουλευτές του γι’ αυτό.

Τι έκανε ο Σαμαράς; Δεν έπεσε στις προφάσεις εν αμαρτίαις. Υπέγραψε επιστολή με τον ίδιο τρόπο που είχε υπογράψει και στις 29 Νοεμβρίου 2011 για την 6η δόση μιλώντας βεβαίως πάντα για ανάπτυξη και τροποποιήσεις. Για τα ίδια πράγματα που μιλάει όλη η Ευρώπη.Και πάλι τα παπαγαλάκια της Ευρώπης άρχισαν να γράφουν ότι το κομμάτι των τροποποιήσεων δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Έλα μου όμως που έχει γίνει δεκτό από όλους από τις 29/11/2011.Από την τρόικα, από το Eurogroup, από το ΔΝΤ, από το EPP, από όλους. Μάλιστα ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είχε κάνει και δήλωση τότε που χαιρέτιζε την επιστολή Σαμαρά…με τις τροποποιήσεις.

Ο δε Σόιμπλε άφησε υπονοούμενα και για τις εκλογές.

Και τώρα το ξεμπρόστιασμα  που τους έκανε ο Σαμαράς:

Αφού η ελληνική πλευρά εκπλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις της με τεράστιο κόστος για όλους και κυρίως για τους πολίτες, είναι φυσικό να προχωρήσουμε στο PSI και το σχέδιο διάσωσης. Αμ δε; Τα παιδιά διαρρέουν ότι ούτε σήμερα θα παρθούν αποφάσεις και ότι μάλλον η πρόταση που θα συζητηθεί θα είναι να γλιτώσουμε τη χρεοκοπία το Μάρτιο εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις μας για το ομόλογο που λήγει τότε και μετά τις εκλογές βλέπουμε.Μα γιατί;

Τί θέλουν δηλαδή; Μήπως να δεσμευτεί και ο Τσίπρας και η Παπαρήγα; Όχι βέβαια! Οι προφάσεις εν αμαρτίαις τελείωσαν! Οι μάσκες έπεσαν! Η πλάκα τέλειωσε και ο καθένας προ των ευθυνών του!Η Γερμανία προ των ευθυνών της! Η Ευρωζώνη προ των ευθυνών της! Η Ευρώπη προ των ευθυνών της!

Και τώρα που ξεβρακώθηκαν, η κατακραυγή παγκοσμίως έχει ξεκινήσει. Οι πιέσεις πια θα είναι ασφυκτικές!Όχι όμως προς την ελληνική πλευρά, αλλά προς την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία! Ο Μόντι σήμερα σε ομιλία του καταχειροκροτήθηκε όταν είπε πως Γερμανία και Γαλλία έχουν κυρίως ευθύνη από το 2003 για την κρίση στην ευρωζώνη. Οι εφημερίδες (γαλλικές, βρετανικές, ισπανικές,αμερικανικές, όλες) καταδεικνύουν την αργοπορία, την αναποτελεσματικότητα και τις παλινωδίες των ευρωπαϊκών οργάνων και κυρίως της Γερμανίας!Όλοι πια μιλούν για ανάγκη μέτρων ανάπτυξης! Επαναφέρουν την αναγκαιότητα των ευρωομολόγων! Κατηγορούν  τη Γερμανία,ότι δεν αποδέχεται την ανάγκη συμμετοχής της ΕΚΤ ή των εθνικών κυβερνήσεων στο πρόγραμμα αναδιάρθωσης του ελληνικού χρέους!

Και έρχονται πια άλλοι πολιτικοί να αντικαταστήσουν αυτούς που δεν μπόρεσαν, δεν πίστεψαν και δεν θέλουν την Ευρώπη της αλληλεγγύης, την Ευρώπη που όλοι πιστέψαμε και βοηθήσαμε να δημιουργηθεί!

Αυτοί θα φύγουν … ξεβρακωμένοι!Εμείς απαλλαγμένοι από τις εμμονές τους, θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση!Η Ευρώπη θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να κάνει την αυτοκριτική της και να προχωρήσει μπροστά! Κι οι …. ξεβρακωμένοι θα κριθούν από την ιστορία….Την ιστορία όμως τη γράφουμε εμείς που πιστεύουμε, ελπίζουμε και προχωράμε μπροστά!

Και για να παραφράσω γνωστή διαφήμιση: Η νύχτα φεύγει, η ελπίδα έρχεται…

Asterix

Οι Γερμανοί τρέμουν μια καταγγελία του Μνημονίου γι αυτό ζητούν δεσμεύσεις

Ευθεία επίθεση κατά του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, εξαπέλυσε σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό SWR τόνισε ότι ο Σαμαράς δεν έχει δεσμευθεί με σαφήνεια ότι σε περίπτωση εκλογικής νίκης θα εφαρμόσει στο ακέραιο τις περικοπές που συμφωνήθηκαν.

Ο κ. Σόιμπλε έδειξε επίσης ότι φοβάται την ανάδειξη μιας ισχυρής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης στην ελληνική Βουλή  μετά τις εκλογές και γι αυτό είπε ότι οι εκλογές πρέπει να αναβληθούν, να σχηματιστεί για ένα διάστημα στην Ελλάδα μια κυβέρνηση τεχνοκρατών όπως στην Ιταλία και «στη συνέχεια θα μπορούσε να λειτουργήσει και πάλι η κανονική δημοκρατική διαδικασία, με τις επιπτώσεις που έχουμε δει στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες».

Καθώς διάβαζα σήμερα τα τελευταία κατορθώματα του κ. Σόιμπλε θυμήθηκα μια ιστορία από τότε που ήμουν μικρός και άβγαλτος.

Είχα συμφωνήσει ένα δάνειο με έναν πελάτη.  Ο φάκελος έφτασε στο συμβούλιο χρηματοδοτήσεων (τότε τα συμβούλια αυτά γινόταν μέσα στα καταστήματα, όχι σε κεντρικές υπηρεσίες) και ο Διευθυντής μου ανακοίνωσε ότι το δάνειο απερρίφθη.

Είχα σοβαρές αντιρρήσεις και του εξέφρασα την άποψη ότι το ακίνητο που προσέφερε ο πελάτης ως εξασφάλιση ήταν πάρα πολύ καλό με εκτιμώμενη αξία διπλάσια αυτής του δανείου.

Ο Διευθυντής, παλιά καραβάνα, με έπιασε φιλικά από τον ώμο και μου εξήγησε το προφανές:

‘’Η τράπεζα δεν είναι μεσίτης.  Δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για την αξία των εξασφαλίσεων, αλλά για το αν θα καταφέρει να πάρει πίσω τα χρήματα που χορήγησε’’.

Ο κ. Σόιμπλε βρίσκεται ακριβώς στην ίδια θέση.  Μπορεί η Ελλάδα να έχει ακόμα αναξιοποίητο πλούτο, ακίνητα, αεροδρόμια, πετρέλαια, αλλά δεν έχει καμία προοπτική να αποπληρώσει το χρέος της.

Αυτή η ωμή παραδοχή κάνει τους Γερμανούς να εμφανίζονται σκληροί και άκαμπτοι.  Ξέρουν πως αν συμφωνήσουν στο νέο πακέτο για την Ελλάδα, πιθανότατα δεν θα μπορέσουν ποτέ να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.  Και μπορεί οι εξασφαλίσεις να είναι κορυφαίες, να έχουν πάρει Αγγλικό δίκαιο και ταμείο περιουσίας στο πιάτο, αλλά ποιος εγγυάται ότι μια μελλοντική κυβέρνηση δεν θα καταγγείλει τη συμφωνία;

Για αυτό λοιπόν δεν πρόκειται να προχωρήσουν στη συμφωνία και θα εφευρίσκουν συνεχώς δικαιολογίες για να την αποτρέψουν.

Κερδίζουν χρόνο εκ του ασφαλούς.

Δε συμμερίζομαι την τραγικότητα των στιγμών, όπως προσπαθούν να την επιβάλλουν τα φερέφωνα των ολιγαρχών μας (είναι και οι μόνοι που κερδίζουν κάτι από το PSI).  Δεν υπάρχει καμία προθεσμία και κανένα άγχος.  Το ομόλογο του Μαρτίου είναι ένα πεντάλεπτο τηλεφώνημα του κ. Σόιμπλε στην Τρόικα.

Αυτό που τρέμει ο Γερμανός υπουργός είναι οι αντιδράσεις των αγορών σε οποιαδήποτε έκβαση του ελληνικού προβλήματος.

Για παράδειγμα, μια επιτυχής ενεργοποίηση του PSI που θα ακύρωνε όλο το σύστημα των CDS, ενδεχομένως να πίεζε αφόρητα τα Ιταλικά spreads.

Αντίστοιχα, μια κανονική χρεοκοπία εντός της ζώνης θα δημιουργούσε σίγουρα μια αντίδραση των αγορών, θα δημιουργούσε αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία της ΕΚΤ και θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο τις αξιολογήσεις των χωρών – εγγυητών.

Αν πάλι η Ελλάδα εξαναγκαζόταν σε έξοδο από τη ζώνη, θα δημιουργούσε ένα κακό προηγούμενο εθελουσίας πτώχευσης, τη δυνατότητα δηλαδή μιας υπερχρεωμένης χώρας (βλέπε Ιταλία) να μπαινοβγαίνει κατά το δοκούν στην ευρωζώνη τακτοποιώντας την ανταγωνιστικότητά της με υποτίμηση και το χρέος της με την αλάνθαστη μέθοδο του κανονιού.

Ας μην αυταπατόμαστε.  Κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η έκβαση των πραγμάτων, ούτε ακόμα ο ίδιος ο κ. Σόιμπλε.

Κακοφωνίξ

Χρεοκοπία … με το ζόρι

(Ανανεωμένο). Όπως έγραψε πριν από τρεις ημέρες ο “Κακοφωνίξ”, το φιάσκο του Eurogroup συνεχίζεται

Μπροστά στους εκβιασμούς και τις αφόρητες πιέσεις για έξοδο από το Ευρώ και ασύνταχτη χρεοκοπία, η Βουλή αναγκάστηκε να ψηφίσει το PSI και την δανειακή διακηρύσσοντας έτσι την απόφασή της να παραμείνει στο Ευρώ. Αυτό όμως δεν έφτασε στους δανειστές – δυνάστες. Και τώρα επιχειρείται το … “Plan B”.

Όπως έχουμε γράψει κατά καιρούς, δεν υπάρχει μηχανισμός που να μπορεί να διώξει τώρα την Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Μπορεί, όμως, να φύγει η Ελλάδα μόνη της από αυτήν. Φαίνεται ότι αυτό έχουν σχεδιάσει οι Ευρωπαίοι, με πρώτους – πρώτους τους Γερμανούς οι οποίοι μας σπρώχνουν στο γκρεμό, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι ο ελληνικός λαός έχει κάνει απίστευτες θυσίες.

Διότι ακόμη κι αν είχαν πρόβλημα με το ελληνικό πολιτικό σύστημα που δεν κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, τα αδιανόητα πράγματα που ζητούν συνεχώς στρέφονται σαφώς κατά του κόσμου που έχει φτάσει στα όριά του.

Γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ότι τα πάντα είναι στον αέρα καθώς οι απαιτήσεις των ξένων είναι πλέον πέραν πάσης λογικής. Παρά το γεγονός ότι ανάγκασαν τα μεγάλα κόμματα να ψηφίσουν το μνημόνιο και έβαλαν μπουρλότο στην ελληνική κοινωνία εντούτοις, λίγες ώρες μετά ζητούν πλήρη υποδούλωση.

Τώρα εγείρουν δύο βασικά θέματα: Τις υπογραφές των πολιτικών και την κάλυψη των 325 εκατ. ευρώ για φέτος. Μάλιστα, ήταν τόση η πρεμούρα τους να αναβάλουν το Eurogroup για τη Δευτέρα που δεν περίμεναν ούτε τις αποφάσεις του υπουργικού συμβουλίου το οποίο αποφάσισε: νέα μείωση στις συντάξεις ΟΤΕ, ΝΑΤ, ΔΕΗ κλπ, επίσπευση των περικοπών στα ειδικά μισθολόγια κατά δύο μήνες, περικοπές στις αμυντικές δαπάνες.

Εντούτοις, οι έγγραφες δεσμεύσεις μπαίνουν και πάλι στο τραπέζι ενώ υπάρχει και ένα περίεργο σχέδιο πίεσης της Ελλάδας ώστε να μη γίνουν οι εκλογές τον Απρίλιο.

Στην γραπτή ανακοίνωσή του ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τονίζει ότι δεν έχουν εκπληρωθεί όλοι οι όροι που απαιτούν οι Ευρωπαίοι από την Ελλάδα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως οι Ευρωπαίοι «δεν έχουν λάβει τις διαβεβαιώσεις που ζήτησαν από τους πολιτικούς αρχηγούς» και συμπληρώνοντας πως «εκκρεμεί περαιτέρω εργασία μεταξύ Ελλάδας και Τρόικας πάνω σε τεχνικά ζητήματα.

«Αν και έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος μετά και τη ψήφιση στη βουλή του νομοσχεδίου, διαφάνηκε από την συνεδρίαση της EWG ότι χρειάζονται περαιτέρω τεχνικές διαβουλεύσεις μεταξύ Ελλάδας και τρόικας σε συγκεκριμένους τομείς όπως το κενό των 325 εκατ. ευρώ και η ανάλυση για τη βιωσιμότητα του χρέους».

Ο κ.Γιούνκερ ότι «δεν έχω ακόμα λάβει τις απαραίτητες δεσμεύσεις από Παπανδρέου και Σαμαρά για την εφαρμογή του προγράμματος. Εχοντας λάβει αυτά υπόψη, αποφάσισα να καλέσω τηλεδιάσκεψη αύριο, ώστε να συζητηθούν οι εκκρεμότητες και να γίνει η προετοιμασία ενόψει του τακτικού eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου».

Το θρίλερ διαρκείας συνεχίζεται και όπως όλα δείχνουν οι ξένοι επιδιώκουν δύο πράγματα:

Είτε να αποχωρήσει η Ελλάδα οικειοθελώς από την ευρωζώνη και να μην πάρουν αυτοί το αμάρτημα πάνω τους, είτε να υποδουλώσουν πλήρως τη χώρα μη αφήνοντας περιθώρια να ανασάνει.

Και το νέο μνημόνιο θα έχει την τύχη του πρώτου!

Όποιος στα σοβαρά ελπίζει ότι το νέο μνημόνιο θα βγάλει την Ελλάδα από τη σημερινή κρίση (στην οποία τα μέγιστα συνετέλεσαν οι πολιτικές του μνημονίου) είναι μάλλον εκτός τόπου και χρόνου.

Τον προκαλώ να φέρει, έστω μια αξιόπιστη μελέτη που να το αποδεικνύει. Εκτός από τους επιπόλαιους σχεδιασμούς της Τρόϊκα (οι οποίοι όλοι έπεσαν έξω και αυτός είναι ένας βάσιμος λόγος για να τις αγνοούμε) , δεν έχω διαβάσει ή ακούσει κανέναν που να συμμερίζεται την άποψη αυτή.

Η πιο ηχηρή επιβεβαίωση ήταν η σημερινή ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία του ελληνικού ΑΕΠ που επιβεβαιώνει την βαθιά ύφεση στην οποία έχει πέσει η ελληνική οικονομία: «Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 8% το α΄τρίμηνο, 7,3% το β΄τρίμηνο, 5% το τρίτο τρίμηνο, δηλαδή τους καλοκαιρινούς μήνες, και βυθίστηκε κατά 7% το τελευταίο τρίμηνο.Σε ετήσια βάση (το 2011 σε σχέση με το 2010) η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,8%.»

Υπενθυμίζω ότι  σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό της Τρόϊκα, που περιλαμβάνεται στο Μνημόνιο Ι, η Ελλάδα έπρεπε να είχε ήδη βγεί στις αγορές και η οικονομία της να βρίσκεται στο δρόμο της ανάκαμψης! Τώρα η …έξοδος μετατίθεται για το 2020 και η ανάκαμψη για το 2013! Και βλέπουμε!

Δεν έχουν παρά να διαβάσουν τις χθεσινές δηλώσεις του Β. Σόϊμπλε, που αμφιβάλλει, άν το ελληνικό χρέος θα είναι βιώσιμο και μετά τα νέα μέτρα!

Μα, αν είναι  έτσι, τότε γιατί ο Αντώνης Σαμαράς είπε το «ναί»;

Δυο χρόνια τώρα  η ΕΕ, αλλά και τα ξένα ΜΜΕ φορτώνουν την ευθύνη της αποτυχίας του  προγράμματος της Τρόϊκα στην άρνηση του Προέδρου της ΝΔ να στηρίξει το Μνημόνιο.  

Ακόμα και σήμερα, μετά την ψηφορορία της Κυριακής, μετά τη διαγραφή 21 βουλευτών, η Wall Street, αμφιβάλλει για τις προθέσεις του κ. Σαμαρά και επισημαίνει : « Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα είναι πιθανότατα ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, προχώρησε σε δημόσιες δηλώσεις που δείχνουν κάθε άλλο παρά ολόθερμη στήριξη του προγράμματος».

Δεν ξέρω τι άλλο περιμένουν από τον Πρόεδρο της Ν.Δ.; Να βγαίνει κάθε βράδυ στην τηλεόραση και να διαβάζει σελίδες του Μνημονίου;

Προσωπικώς, θεωρώ το  «ναί» του Προέδρου της Ν.Δ. ως ένα τακτικό ελιγμό. Τίποτα περισσότερο.  Είμαι πεπεισμένος περί αυτού.

Από εδώ και στο εξής απομένει να διαπιστώσουμε την ειλικρίνεια των προθέσεων των εταίρων μας. Η Ελλάδα υλοποιεί  το βιαιότερο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που εφαρμόστηκε ποτέ στην Ευρώπη. Και το πρόγραμμα αυτό δεν είναι μόνο αβάσταχτο, είναι και καταστροφικό.

Μετά την ψηφοφορία της Κυριακής η «μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο» των εταίρων μας. Αν συνεχίσουν  «να διυλίζουν τον κώνωπα», σημαίνει ότι μάλλον δεν ενδιαφέρονται για τη σωτηρία της χώρας μας και πρέπει να προετοιμαζόμαστε για κάθε ενδεχόμενο.

Όμως, ανεξαρτήτως των προθέσεων και της υστεροβουλίας των εταίρων μας, η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη και αφού προηγηθούν εκλογές, να παρουσιάσει ένα αξιόπιστο και βιώσιμο πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση.

Τα μνημόνια, νέα και παλιά, είναι ζήτημα χρόνου να τα «κηδέψουμε» με τις δέουσες τιμές.

Η λύση στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης θα είναι πολιτική και θα  αφορά το σύνολον των μελών της που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Διαφορετικά, η Ευρωζώνη δεν έχει μέλλον.  Για αυτό μέχρι τότε η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο παιχνίδι και κυρίως να μη δίνει αφορμές να τις φορτώνουν και τις αποτυχίες των υποτιθέμενων …..σωτήρων της.

Ο Τρωϊκός Πόλεμος τελείωσε με τον Οδυσσέα….

 Kώστας Ροδινός

Το αύριο είναι εδώ: αγανακτισμένοι, οργισμένοι, απελπισμένοι

Τα κόμματα της Αριστεράς ήταν φυσικό να εξαπολύσουν μύδρους κατά της κυβέρνησης, και κατά του κ.Παπουτσή. Είναι η μόνιμη στάση που κρατούν παραδοσιακά, αλλά στην περίπτωση της προχτεσινής διαδήλωσης είχαν δίκιο να μιλούν για οργανωμένη προβοκάτσια. Το ΠΑΣΟΚ, με όποια μορφή κι’αν υπάρχει πιά, δια των δηλώσεων είτε του υπουργού Προστασίας της τρόϊκα, κ.Παπουτσή, είτε του κ.Μπεγλίτη, εμφανίστηκε, ως συνήθως, αλαζονικό κατά των μαζών που κατέβηκαν στο δρόμο, επαναλαμβάνοντας το γνωστό προπαγανδιστικό μοτίβο του οργανωμένου σχεδίου καταστροφής της Αθήνας. Είναι εμφανές ότι ή έχει χάσει και τα στοιχειώδη πολιτικά αντανακλαστικά του, ή δεν θέλει να δεί την πραγματικότητα. Ποιά; Αυτήν που επεσήμαναν και τα κόμματα της Αριστεράς, και ο Α.Σαμαράς, ο οποίος, αναφερόμενος στα πρωτοφανή προχτεσινά επεισόδια, είπε: «Βλέπουμε εικόνες από το αύριο που πρέπει οπωσδήποτε να αποτραπεί».Ο Σαμαράς δεν έμεινε εκεί, αλλά χθες προχώρησε και σε μια πρωτοφανή για Έλληνα συντηρητικό ηγέτη δήλωση: “πρέπει να βγουν οι κουκούλες, για να δούμε όχι μόνο αυτοί ποιοι είναι, αλλά και ποιοι κρύβονται από πίσω τους, οι οποίοι δε θέλουν να μπορεί, να έχει το δικαίωμα ο Ελληνικός λαός να εκφράζεται ελεύθερα».

Στόχος των προβοκατόρων δεν ήταν μόνο να καταστρέψουν περιουσίες και να δημιουργήσουν κλίμα πανικού. Αλλά κυρίως να εμποδίσουν την ελεύθερη έκφραση του αγανακτισμένου λαού.

Από την άλλη μεριά, όμως, όπως διαπίστωσαν οι ρεπόρτερ του Antinews, τα ΜΑΤ έκαναν τόσο εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, που ιδιαιτέρως προς τη νύχτα δεν είχαν άλλα να ρίξουν και καλούσαν από τον ασύρματο να τους φέρουν κι’ αλλα, που όμως, δεν υπήρχαν. Τι άλλο δηλαδή να έκαναν; Να προκαλούσαν νεκρούς; Έκαναν δηλαδή ό,τι μπορούσαν για να φέρουν το «αύριο» στο Σύνταγμα. Ήθελαν να φοβίσουν τον κόσμο με την έκταση των καταστροφών, με το μπαμπούλα των νέων Δεκεμβριανών (2008) και να αναπαραχθεί  αυτή η εικόνα διεθνώς.

«Σήμερα» είδαμε το «αύριο»

Στην πραγματικότητα, το “αύριο” είναι κιόλας εδώ. Το “αύριο” ήταν την Κυριακή στο Σύνταγμα και σε όλο το κέντρο της Αθήνας. Και αυτό που ακολουθεί θα κάνει το σήμερα να φαντάζει με … εκδρομή. Αυτό είναι το μήνυμα των προχτεσινών επεισοδίων και καταστροφών στην πρωτεύουσα και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ότι την κατάρρευση της χώρας μας, που επιβάλλει η Τρόϊκα, και τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, θα ακολουθήσουν εικόνες Αποκάλυψης. Το αν η αστυνομία έχει ευθύνες, επειδή, όπως την κατηγορούν τώρα τα κανάλια, δεν είχε σωστό σχέδιο δράσης, ή εάν ήταν οργανωμένο σχέδιο να καεί η Αθήνα, όπως είπε ο κ.Παπουτσής, είναι απολύτως δευτερεύον.

Ναι, «μπάχαλοι» και κουκουλοφόροι (και βέβαια μέσα σε αυτούς πλειάδα ασφαλιτών και παρακρατικών), υπήρξαν και έδρασαν ανεξέλεγκτα. Ο αριθμός τους, όμως, ήταν πολύ μεγαλύτερος από τις προηγούμενες φορές!!!.

Πως κατάφεραν όμως αυτοί οι χώροι να μαζικοποιούνται; Εννοείται ότι δεν πρόκειται για κάποιο χώρο με βαθιά ιδεολογικο-πολιτική συγκρότηση. Εννοείται ότι, η αίσθηση –και όχι ιδεολογία- της βίας, χαρακτηρίζει τη δράση τους.

Αλλά δεν είναι όλοι αυτοί «χουλιγκάνοι», ή απλά ταραχοποιά στοιχεία.

Αυτό που προσποιούνται κάποιοι  πολιτικοί και κάποιοι αναλυτάδες δημοσιογράφοι ότι τάχα δεν πυκνώνουν οι γραμμές τους, είναι καθαρός στρουθοκαμηλισμός. Επειδή κατά την γνώμη μας συμβαίνει αυτό που συνέβη κάποτε και με την Τρομοκρατία. Η ανέχεια και η ανασφάλεια σε συνδυασμό με την ηλίθια τακτική του Κράτους σπρώχνει χιλιάδες νέους στην οργή δημιουργώντας μια μεγάλη δεξαμενή “στρατολόγησης” για τους όποιους παρακρατικούς κύκλους.

Προσέξτε κι αυτό: Μπορεί οι «κουκουλοφόροι» να ήταν ο σκληρός πυρήνας των επεισοδίων και των καταστροφών και λεηλασιών, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι μαζικά, οι απλοί πολίτες και διαδηλωτές, αυτοί τη φορά σήκωσαν πέτρες και τις έριξαν στα ΜΑΤ. Είχε γίνει και σε παλαιότερες διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων», αλλά τώρα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Κοντολογίς, το φαινόμενο των αγανακτισμένων μετατρέπεται σε κύμα οργισμένων, και -ποιος ξέρει;- σύντομα σε κίνημα απελπισμένων που δεν έχει να χάσει τίποτα.

Πως εξηγεί, άραγε, ο κ.Παπουτσής τις συγκρούσεις χιλιάδων απλών διαδηλωτών που είχαν απωθηθεί από το Σύνταγμα, στους γύρω δρόμους, με τα ΜΑΤ; Και εκεί ήταν «μπάχαλοι»; Όλοι εκείνοι που έμεναν παρά την κόλαση δακρυγόνων μέχρι αργά τη νύχτα της Κυριακής, στο Σύνταγμα, το Μοναστηράκι, την Σταδίου, την Πανεπιστημίου, τη Φιλελλήνων, την Αμαλίας, κ.λ.π., άπαντες ήταν «κουκουλοφόροι»; Εκείνοι από τους πολλούς διαδηλωτές που  όταν τους επιτίθεντο τα ΜΑΤ, έπαιρναν πέτρες και τις έριχναν εναντίον τους ήταν αντιεξουσιαστές; Εκείνοι οι διαδηλωτές που χειροκροτούσαν τους μπαχαλάκηδες όταν τους έβλεπαν να κτυπούν τράπεζες ήταν όλοι “αναρχικοί”;  Προφανώς, όχι.

Κρατικό σχέδιο παρακρατικής έμπνευσης.

Και για να’μαστε ξεκάθαροι: Ο χώρος των λεγόμενων “αντιεξουσιαστών” είναι μια πανσπερμία τάσεων, ομάδων και παρεών. Περιλαμβάνει από πολιτικοποιημένους αναρχικούς και αριστεριστές, light και «σκληρούς», μέχρι τυφλούς οπαδούς της βίας, πλιατσικολόγους, χούλιγκανς οργανωμένων κερκίδων, κ.ο.κ. Άλλοτε αδειάζει, και άλλοτε γεμίζει, ανάλογα με τα γεγονότα. Μέσα στο χάος παρεισφρέουν και κάποιοι μετανάστες. Το Antinews βρέθηκε μπροστά στη σύλληψη πλιατσικολόγων σε κατάστημα Foot Locker επί της οδού Ερμού. Τα 5-6 άτομα που πιάστηκαν από τα ΜΑΤ ήταν όλοι ξένοι. Κυρίως αραβικής καταγωγής. Να σημειωθεί ότι κλεφτρόνια από χώρες της Βόρειας Αφρικής μπαίνουν στην Ελλάδα μέσω Έβρου, εμφανιζόμενα ως πρόσφυγες. Πολλοί από αυτούς, ιδιαίτερα Αλγερινοί, έχουν συλληφθεί για κλοπές και απελαθεί.

Όπως και να’χει, τους περισσότερους από τον ονομαζόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, τους ξέρουν στην Ασφάλεια, διότι τους έχουν συλλάβει κι’άλλη φορά. Αρκετοί εξ αυτών δε, όπως κατ’επανάληψη έχει καταγγελθεί, είναι πιθανώς πληροφοριοδότες του κρατικού μηχανισμού. Ως εκ τούτου, ας ψάξει αλλού ο κ.Παπουτσής τα «οργανωμένα σχέδια».

Το μόνο πραγματικά «οργανωμένο σχέδιο» την Κυριακή, ήταν, τελικά, αυτό του κ.Παπουτσή, που, θέλοντας να κάνει πλάτες στον πρωθυπουργό της Goldman Sacs, κ.Λ.Παπαδήμο, επεδίωκε να μην αφήσει το κύριο σώμα των διαδηλωτών να πλησιάσει στην πλατεία Συντάγματος. Να σημειωθεί πως κατά εκτιμήσεις, ο αριθμός των διαδηλωτών ήταν μεγαλύτερος ακόμα και από εκείνον στις καλύτερες ημέρες των «αγανακτισμένων». Δηλαδή, εκατοντάδες χιλιάδες. Κι’ ας έλεγαν κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί για … 20.000. Αυτό το κύμα, δεν έφτασε ποτέ στο Σύνταγμα. Τα ΜΑΤ φρόντισαν, με πρόφαση κάποια νεράτζια και καφέδες που τους έριξαν μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, και το ελαφρό «τζαρτζάρισμα» από τους γηραιούς, Θεοδωράκη και Γλέζο, να μετατρέψουν σε κόλαση αερίων η πλατεία. Τα ίδια δηλαδή, που είχαν κάνει και με μεγάλες διαδηλώσεις της περιόδου των «αγανακτισμένων». Ενδιαφέρον είναι μάλιστα, πως όταν έπεσαν τα πρώτα δακρυγόνα, ακόμα οι «μπάχαλοι» δεν είχαν καν φτάσει στην πλατεία. Από κεί και πέρα, η «δουλειά» της διάλυσης του πλήθους ήταν εύκολη υπόθεση. Παρ’όλα αυτά, μεγάλο κομμάτι του κόσμου, έμενε ως αργά τη νύκτα στο κέντρο, «έτρωγε» δακρυγόνα και συγκρουόταν με την αστυνομία.

Υπό άλλες συνθήκες, ο κ.Παπουτσής, που κάποτε έκτιζε το πολιτικό του μέλλον κρατώντας τη σημαία του Πολυτεχνείου, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί. Σε περίοδο γενικευμένης εκτροπής όμως, κρατάει την καρέκλα του με τη δύναμη των ΜΑΤ, όπως σε άλλες εποχές οι εξουσίες στηρίζονταν στις λόγχες.

(δείτε αποκαλυπτικά video του Antinews σε προηγούμενες αναρτήσεις:

http://www.antinews.gr/2012/02/14/147813/

Πλιατσικολόγοι και ξένοι μέσα στους “μπαχαλάκηδες”

Μόνο ο Σαμαράς μπορεί να εγγυηθεί την μετάβαση στη νέα εποχή!

Είπε πολλά ο Σαμαράς στην ομιλία του στην ΚΟ του κόμματος , αλλά σε πολλούς δεν αρέσουν. Δεν αρέσουν γιατί δεν υποσχέθηκε εύκολους παραδείσους. Ούτε απελευθερωτικούς αγώνες, όπου θα έρεε άφθονο το αίμα των απελπισμένων και μερικών κοτζαμπάσηδων, όπως έγραψε κάπου εδώ ο “Ιαπετός”.

Πόσοι όμως κατάλαβαν τι είπε ακριβώς. Πόσοι ανέλυσαν την ομιλία του πριν καταφύγουν σε εύκολα συμπεράσματα; Κατά την γνώμη μου όλα όσα είπε συμπυκνώνονται στα εξής:

1. Η κατάσταση δεν είναι αυτή που ήταν όταν ψηφιζόταν το Μνημόνιο. Τώρα η χώρα έχει καταστραφεί εξαιτίας της άφρωνος πολιτικής της Τρόικας και του ΠΑΣΟΚ

2. Για να υπάρξει οποιαδήποτε πολιτική, πρώτα πρέπει να μην χρεοκοπήσει και να μην καταστραφεί η Ελλάδα.

2. Αμέσως μετά εκλογές για αλλαγή του τελειωμένου πολιτικού σκηνικού (ήδη εξαγγέλθηκαν … ανεπισήμως)

3. Στη συνέχεια, με μια καινούργια ηγεσία, με νωπή εντολή από τον ελληνικό λαό, θα επιχειρήσουμε να διαπραγματευτούμε αλλαγή των όρων του Μνημονίου

Το ξαναγράψαμε: Στόχος του Σαμαρά δεν είναι μία  «πύρρειος εκλογική νίκη». Στόχος του Σαμαρά είναι να κρατήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες όρθιους παρά τις αντιξοότητες και την κατάλληλη στιγμή να κάνει την επίθεση που θα δώσει μία πραγματική νίκη στην Ελλάδα.

Και τώρα τι;

Το Μνημόνιο ψηφίστηκε, καλώς ή κακώς, οι βουλευτές διαγράφηκαν, ο κόσμος δεν συζητά από το πρωί τίποτε άλλο παρά τις καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας (μια χαρά αποπροσανατολισμός) και το πολιτικό σύστημα βρίσκεται ετοιμοθάνατο.

Όμως, ακόμη και την επόμενη ημέρα όλοι συζητούν κατά πόσο είναι η βιώσιμη η Ελλάδα, ακόμη και μετά το νέο δάνειο που θα αρχίσει να εκταμιεύεται. Πόσο δηλαδή θα αντέξει η χώρα και τελικά πόσοι μήνες ζωή πήρε παράταση; Όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι το πρόγραμμα, ακόμη κι αν ήταν σωστό, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι γιατί δεν αντέχει η ελληνική οικονομία άλλη ύφεση. Ο δεύτερος είναι γιατί το πολιτικό προσωπικό της χώρας δε μπορεί να υποστηρίξει αυτά τα μέτρα, ούτε φυσικά μπορεί να πείσει τον κόσμο να τα αποδεχθεί. Σε αυτά προστίθεται και η παρατεταμένη κοινωνική αναταραχή που θα διογκωθεί τους επόμενους μήνες.

Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό, είναι σίγουρο ότι το Μνημόνιο θα αποτύχει και ή θα χρεοκοπήσει η χώρα ή θα αλλάξει η πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα.

Ας ελπίσουμε να είναι το δεύτερο και να πάμε σε μια γενναία μεταρρύθμιση σαν αυτή που ζήτησε ο Αντώνης Σαμαράς. Μια μεταρρύθμιση που θα στηρίζεται στο άλλο Μνημόνιο, σε μια αναπτυξιακή έκρηξη της Ελλάδας, σε μια σειρά από μέτρα που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, που θα απορροφηθεί το ΕΣΠΑ, που θα ξαναζωντανέψουν οι επιχειρήσεις. Διότι μόνο έτσι δε θα χρεοκοπήσει και η χώρα, αφού έτσι κι αλλιώς οι Έλληνες  είναι ήδη χρεοκοπημένοι.

Τέλος εποχής

Το έχουμε ξαναπεί, πολλές φορές: Όποιος δεν παίρνει θέση θα ψηθεί  στο πιο μεγάλο καζάνι της κόλασης.

Από την πρώτη στιγμή της διαδικτυακής παρουσίας του το Antinews έγραφε, γράφει και θα γράφει για την επιτακτική ανάγκη διάλυση τους διεφθαρμένου μεταπολιτευτικού μορφώματος που οδήγησε την χώρα στο γκρεμό και για την αναγέννηση της πολιτικής ζωής της χώρας. Αυτό δηλαδή που αποκαλείται “Νέα Μεταπολίτευση”.

Αυτή την μετάβαση μπορεί να την κάνει μόνο ο Σαμαράς και γι αυτό τον στηρίζουμε. Για δύο λόγους κυρίως: Δεν συμμετείχε στην τριαντακονταετή λεηλάτηση της χώρας και κατέχει και τα “πατριωτικά εχέγγυα” και την γνώση για να εγγυηθεί την μετάβαση.

Δεν στηρίξαμε τον Σαμαρά για να γίνει εξουσία ένα κόμμα που μας προκαλούσε και συνεχίζει να προκαλεί αλλεργία. Ποτέ δεν στηρίξαμε αυτό το κατάλοιπο του παλαιοκομματισμού και οι αναγνώστες μας γνωρίζουν πόσο προσεκτικά αποφύγαμε να στηρίξουμε βουλευτές πρόσωπα και καταστάσεις.

Αρκετοί μας κατηγορούν ότι εγκαταλείψαμε τις ιδέες της λαϊκής δεξιάς για να στηρίξουμε τον Σαμαρά, ότι γίναμε ξαφνικά … “μνημονιακοί” κλπ κλπ. Η κρητική καλοδεχούμενη. Εμείς όμως θα στηρίζουμε μέχρι τέλους την άποψή μας για την αναγέννηση της Ελλάδας. Μιάς Ελλάδας που δεν θα έχει ένα πράσινο κράτος να την ευνουχίζει. Ένα κράτος που δεν θα εκβιάζει τον λαό με διορισμούς για να πάρει την ψήφο του. Που δεν θα εξαρτάται  αποκλειστικά από τις ορέξεις της διαπλοκής για να λειτουργήσει. Που θα σπάσει όλες τις συντεχνίες που με την στάση τους έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το ΄χάλι.

Και είτε το θέλουμε είτε όχι, η μεταπολίτευση πέθανε χθές το βράδυ στη βουλή….

Ωστόσο, η μετάβαση στη νέα εποχή δεν μπορεί να γίνει …. “αναίμακτα”. Σκεφτείτε μόνο αυτό που γράψαμε προηγουμένως:  Να είχε κερδίσει τις εκλογές ο Σαμαράς, να είχε αυτούς τους Βουλευτές στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, και να έφερνε στη Βουλή ένα κρίσιμο νομοσχέδιο που θα τους δημιουργούσε…συνειδησιακά προβλήματα; Η κυβέρνησή του θα είχε καταρρεύσει πριν το πάρει είδηση!

Και για να κλείνω: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τόλμησε να ιδρύσει την ΕΡΕ σε μια κρίσιμη περίοδο για την χώρα αφήνοντας πίσω του τον παραπαίοντα και φθαρμένο Συναγερμό και έχοντας να αντιπαλέψει δύο εξαίρετους και ικανότατους πολιτικούς, τον Π. Κανελλόπουλο και τον Στ. Στεφανόπουλο. Επικράτησε όμως γιατί αφουγκράστηκε την αγωνία του κόσμου και αποκρυπτογράφησε ορθά τα κοινωνικά μηνύματα. Ο ίδιος είχε πει: «Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να με ακολουθήση. Θα είμαι ευτυχής να προχωρήσω, έστω και μόνος. Αλλά τότε, αυτό είναι αυτονόητο, θα είμαι περισσότερο ευτυχής αν δω να με ακολουθούν ελεύθερα, εκείνοι που πιστεύουν όπως εγώ, στην ανάγκη εξυγιάνσεως της πολιτικής ζωής της Χώρας. Έχω καθήκον, έτσι το αισθάνομαι, προσφέρω αυτή την ευκαιρία στον λαό».

Πάνος Ζ.

(η τελευταία παράγραφος είναι από άρθρο που μας έστειλε ο φίλος “Ερωτοφωτόσχιστος”)