Σαν σήμερα, το 1600, καίγεται στην πυρά ο «αιρετικός» Τζορντάνο Μπρούνo, ένας φιλόσοφος, κοσμολόγος και αποκρυφιστής που αρνείται να αποκηρύξει τη δική του θρησκεία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία. Το επικίνδυνο – για την Καθολική Εκκλησία και τον ίδιο- έργο του, συνδυάζει αστρονομικές ιδέες για ένα...
άπειρο και ομοιογενές σύμπαν, πανθεϊστικά πιστεύω, καθώς και την τέχνη της απομνημόνευσης.
Γεννιέται στη Νόλα της Ιταλίας, το 1548, και σε ηλικία μόλις 11 ετών μετακομίζει για σπουδές στη Νάπολι, όπου εντάσσεται στο Τάγμα των Δομινικανών, και το 1572 γίνεται ιερέας. Παράλληλα, αναπτύσσει ένα μοναδικό και ιδιαίτερα πολύπλοκο μνημονικό σύστημα, το οποίο βασίζεται στην οργάνωση της γνώσης, και καλείται να το παρουσιάσει ενώπιον του Πάπα, ο οποίος τον τιμά για την εξέχουσα ικανότητά του. Ωστόσο, ο Τζορντάνο Μπρούνο έχει μια κακή συνήθεια: σκέφτεται ελεύθερα.

Η κοσμολογική του αντίληψη ξεπερνά, όχι μόνο το δόγμα της Εκκλησίας, αλλά και το ριζοσπαστικό μοντέλο του Κοπέρνικου, καθώς αρνείται τον ηλιοκεντρισμό και αντιλαμβάνεται τον Ήλιο ως ένα μόνο από τα άπειρα κινούμενα ουράνια σώματα.
Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που κοιτάει τα αστέρια και τα βλέπει ως ήλιους. Επιρροές του είναι η αραβική αστρολογία, ο νεοπλατωνισμός και ο ερμητισμός της Αναγέννησης, ενώ διαβάζει με μεγάλο πάθος για τη φιλοσοφία τα έργα του Θωμά Ακινάτη, του Ερμή του Τρισμέγιστου, του νεοπλατωνιστή Μαρσίλιο Φιτσίνο, του Νικόλαου της Κιούζα και του Αβερρόη, με τον οποίο ταυτίζεται στην ιδέα για ένα «παγκόσμιο μυαλό».
Κάπως έτσι, ο Μπρούνο αρχίζει να αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα, και αναπτύσσει ένα πανθεϊστικό υλοζωιστικό σύστημα το οποίο, ναι μεν αποδέχεται τη ύπαρξη του θεού, αλλά αντιβαίνει απόλυτα στις χριστιανικές τριαδικές πεποιθήσεις.
Όπως θα ομολογήσει αργότερα, κάνει μια μάλλον «άτακτη» μοναστική ζωή: δύο φορές αφαιρεί τα αγαλματίδια Αγίων, αφήνοντας μόνο το σταυρό, ενώ διδάσκει αμφιλεγόμενες θεολογικές ερμηνείες στους μαθητές του. Κατηγορείται πως υπερασπίζεται την αίρεση του αρειανισμού και κρύβει κάτω από το στρώμα του απαγορευμένα κείμενα του Έρασμου.
Βλέποντας τη «θεϊκή νέμεση» να πλησιάζει, ο Μπρούνο εγκαταλείπει τη Νάπολι και ξεκινά τις περιπλανήσεις του, που θα τον φέρουν στις σπουδαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Πηγαίνει στη Γενεύη, όπου θα αφοριστεί, θα απογοητευτεί με το δογματισμό των καλβινιστών και θα φύγει για τη Γαλλία.
Στη Λυών, στην Τουλούζ, όπου γίνεται λέκτορας φιλοσοφίας, και μετά στο Παρίσι, όπου δίνει διαλέξεις και αποκτά μεγάλη φήμη, λόγω του αξιοθαύμαστου ταλέντου του στην απομνημόνευση. Αποκτά την εύνοια του βασιλιά Ερρίκου ΙΙΙ και άλλων ισχυρών Γάλλων, και γράφει ασταμάτητα.
Ο Ερρίκος ΙΙΙ στέλνει τον Τζορντάνο Μπρούνο στην Αγγλία, όπου αποτυγχάνει να γίνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αρχίζει να προκαλεί την κοινή γνώμη με τις αμφιλεγόμενες ιδέες του και τον έντονα σαρκαστικό του τρόπο. Δέχεται επίθεση από τον εξοργισμένο όχλο και εγκαταλείπει το Λονδίνο, αυτή τη φορά για τη Γερμανία.
Στο Βίτενμπεργκ, δίνει διαλέξεις πάνω στον Αριστοτέλη, αλλά όταν τα ιδεολογικά ρεύματα της Γερμανίας θα μετατοπιστούν, αναγκάζεται να φύγει για την Πράγα. Εκεί, θα αφοριστεί από τους Λουθηρανούς και το 1591 θα βρεθεί στη Φρανκφούρτη, όπου τον βρίσκει ο Ιταλός πατρίκιος Τζοβάνι Μοτσένιγκο και του ζητάει να τον ακολουθήσει στη Βενετία και να του μεταδώσει την τέχνη της απομνημόνευσης.
Ο Μπρούνο δέχεται, παραδίδει για δύο μήνες μαθήματα κατ’ οίκον στο Μοτσένιγκο, αλλά στη συνέχεια ανακοινώνει στο μαθητή του πως πρέπει να τον εγκαταλείψει. Η ιστορία θέλει το Μοτσένιγκο να στρέφεται κατά του Μπρούνο, σαν άλλος Ιούδας, καταγγέλλοντας το δάσκαλό του στην Ιερά Εξέταση της Βενετίας, που τον συλλαμβάνει στις 22 Μαΐου 1592. Τον βαραίνουν οι κατηγορίες της βλασφημίας, της αίρεσης και της ηθικής παρεκτροπής, λόγω των πεποιθήσεών του για τη μορφή του σύμπαντος, και κυρίως για τις πανθεϊστικές αντιλήψεις του.
Ο Τζορντάνο Μπρούνο αρνείται να αποκηρύξει τα πιστεύω του και για τα επόμενα 7 χρόνια βασανίζεται στις φυλακές της Ρώμης. Στις αρχές του 1600, ο Πάπας αποφασίζει να τον καταδικάσει σε θάνατο στην πυρά και το δικαστήριο ανακοινώνει την ποινή στον Μπρούνο, που βρίσκεται πεσμένος στα γόνατα. Ο πρώτος μάρτυρας της επιστήμης θα σηκωθεί και θα απαντήσει: «Πιθανόν εσείς, κριτές μου, να ανακοινώνετε την καταδίκη εναντίον μου με μεγαλύτερο φόβο απ’ ό,τι τη δέχομαι εγώ». 

Σαν σήμερα, το 1600, καίγεται στην πυρά ο «αιρετικός» Τζορντάνο Μπρούνo, ένας φιλόσοφος, κοσμολόγος και αποκρυφιστής που αρνείται να αποκηρύξει τη δική του θρησκεία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία. Το επικίνδυνο – για την Καθολική Εκκλησία και τον ίδιο- έργο του, συνδυάζει αστρονομικές ιδέες για ένα...
άπειρο και ομοιογενές σύμπαν, πανθεϊστικά πιστεύω, καθώς και την τέχνη της απομνημόνευσης.
Γεννιέται στη Νόλα της Ιταλίας, το 1548, και σε ηλικία μόλις 11 ετών μετακομίζει για σπουδές στη Νάπολι, όπου εντάσσεται στο Τάγμα των Δομινικανών, και το 1572 γίνεται ιερέας. Παράλληλα, αναπτύσσει ένα μοναδικό και ιδιαίτερα πολύπλοκο μνημονικό σύστημα, το οποίο βασίζεται στην οργάνωση της γνώσης, και καλείται να το παρουσιάσει ενώπιον του Πάπα, ο οποίος τον τιμά για την εξέχουσα ικανότητά του. Ωστόσο, ο Τζορντάνο Μπρούνο έχει μια κακή συνήθεια: σκέφτεται ελεύθερα.

Η κοσμολογική του αντίληψη ξεπερνά, όχι μόνο το δόγμα της Εκκλησίας, αλλά και το ριζοσπαστικό μοντέλο του Κοπέρνικου, καθώς αρνείται τον ηλιοκεντρισμό και αντιλαμβάνεται τον Ήλιο ως ένα μόνο από τα άπειρα κινούμενα ουράνια σώματα.
Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που κοιτάει τα αστέρια και τα βλέπει ως ήλιους. Επιρροές του είναι η αραβική αστρολογία, ο νεοπλατωνισμός και ο ερμητισμός της Αναγέννησης, ενώ διαβάζει με μεγάλο πάθος για τη φιλοσοφία τα έργα του Θωμά Ακινάτη, του Ερμή του Τρισμέγιστου, του νεοπλατωνιστή Μαρσίλιο Φιτσίνο, του Νικόλαου της Κιούζα και του Αβερρόη, με τον οποίο ταυτίζεται στην ιδέα για ένα «παγκόσμιο μυαλό».
Κάπως έτσι, ο Μπρούνο αρχίζει να αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα, και αναπτύσσει ένα πανθεϊστικό υλοζωιστικό σύστημα το οποίο, ναι μεν αποδέχεται τη ύπαρξη του θεού, αλλά αντιβαίνει απόλυτα στις χριστιανικές τριαδικές πεποιθήσεις.
Όπως θα ομολογήσει αργότερα, κάνει μια μάλλον «άτακτη» μοναστική ζωή: δύο φορές αφαιρεί τα αγαλματίδια Αγίων, αφήνοντας μόνο το σταυρό, ενώ διδάσκει αμφιλεγόμενες θεολογικές ερμηνείες στους μαθητές του. Κατηγορείται πως υπερασπίζεται την αίρεση του αρειανισμού και κρύβει κάτω από το στρώμα του απαγορευμένα κείμενα του Έρασμου.
Βλέποντας τη «θεϊκή νέμεση» να πλησιάζει, ο Μπρούνο εγκαταλείπει τη Νάπολι και ξεκινά τις περιπλανήσεις του, που θα τον φέρουν στις σπουδαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Πηγαίνει στη Γενεύη, όπου θα αφοριστεί, θα απογοητευτεί με το δογματισμό των καλβινιστών και θα φύγει για τη Γαλλία.
Στη Λυών, στην Τουλούζ, όπου γίνεται λέκτορας φιλοσοφίας, και μετά στο Παρίσι, όπου δίνει διαλέξεις και αποκτά μεγάλη φήμη, λόγω του αξιοθαύμαστου ταλέντου του στην απομνημόνευση. Αποκτά την εύνοια του βασιλιά Ερρίκου ΙΙΙ και άλλων ισχυρών Γάλλων, και γράφει ασταμάτητα.
Ο Ερρίκος ΙΙΙ στέλνει τον Τζορντάνο Μπρούνο στην Αγγλία, όπου αποτυγχάνει να γίνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αρχίζει να προκαλεί την κοινή γνώμη με τις αμφιλεγόμενες ιδέες του και τον έντονα σαρκαστικό του τρόπο. Δέχεται επίθεση από τον εξοργισμένο όχλο και εγκαταλείπει το Λονδίνο, αυτή τη φορά για τη Γερμανία.
Στο Βίτενμπεργκ, δίνει διαλέξεις πάνω στον Αριστοτέλη, αλλά όταν τα ιδεολογικά ρεύματα της Γερμανίας θα μετατοπιστούν, αναγκάζεται να φύγει για την Πράγα. Εκεί, θα αφοριστεί από τους Λουθηρανούς και το 1591 θα βρεθεί στη Φρανκφούρτη, όπου τον βρίσκει ο Ιταλός πατρίκιος Τζοβάνι Μοτσένιγκο και του ζητάει να τον ακολουθήσει στη Βενετία και να του μεταδώσει την τέχνη της απομνημόνευσης.
Ο Μπρούνο δέχεται, παραδίδει για δύο μήνες μαθήματα κατ’ οίκον στο Μοτσένιγκο, αλλά στη συνέχεια ανακοινώνει στο μαθητή του πως πρέπει να τον εγκαταλείψει. Η ιστορία θέλει το Μοτσένιγκο να στρέφεται κατά του Μπρούνο, σαν άλλος Ιούδας, καταγγέλλοντας το δάσκαλό του στην Ιερά Εξέταση της Βενετίας, που τον συλλαμβάνει στις 22 Μαΐου 1592. Τον βαραίνουν οι κατηγορίες της βλασφημίας, της αίρεσης και της ηθικής παρεκτροπής, λόγω των πεποιθήσεών του για τη μορφή του σύμπαντος, και κυρίως για τις πανθεϊστικές αντιλήψεις του.
Ο Τζορντάνο Μπρούνο αρνείται να αποκηρύξει τα πιστεύω του και για τα επόμενα 7 χρόνια βασανίζεται στις φυλακές της Ρώμης. Στις αρχές του 1600, ο Πάπας αποφασίζει να τον καταδικάσει σε θάνατο στην πυρά και το δικαστήριο ανακοινώνει την ποινή στον Μπρούνο, που βρίσκεται πεσμένος στα γόνατα. Ο πρώτος μάρτυρας της επιστήμης θα σηκωθεί και θα απαντήσει: «Πιθανόν εσείς, κριτές μου, να ανακοινώνετε την καταδίκη εναντίον μου με μεγαλύτερο φόβο απ’ ό,τι τη δέχομαι εγώ». 

Σαν σήμερα, το 1600, καίγεται στην πυρά ο «αιρετικός» Τζορντάνο Μπρούνo, ένας φιλόσοφος, κοσμολόγος και αποκρυφιστής που αρνείται να αποκηρύξει τη δική του θρησκεία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία. Το επικίνδυνο – για την Καθολική Εκκλησία και τον ίδιο- έργο του, συνδυάζει αστρονομικές ιδέες για ένα...
άπειρο και ομοιογενές σύμπαν, πανθεϊστικά πιστεύω, καθώς και την τέχνη της απομνημόνευσης.
Γεννιέται στη Νόλα της Ιταλίας, το 1548, και σε ηλικία μόλις 11 ετών μετακομίζει για σπουδές στη Νάπολι, όπου εντάσσεται στο Τάγμα των Δομινικανών, και το 1572 γίνεται ιερέας. Παράλληλα, αναπτύσσει ένα μοναδικό και ιδιαίτερα πολύπλοκο μνημονικό σύστημα, το οποίο βασίζεται στην οργάνωση της γνώσης, και καλείται να το παρουσιάσει ενώπιον του Πάπα, ο οποίος τον τιμά για την εξέχουσα ικανότητά του. Ωστόσο, ο Τζορντάνο Μπρούνο έχει μια κακή συνήθεια: σκέφτεται ελεύθερα.

Η κοσμολογική του αντίληψη ξεπερνά, όχι μόνο το δόγμα της Εκκλησίας, αλλά και το ριζοσπαστικό μοντέλο του Κοπέρνικου, καθώς αρνείται τον ηλιοκεντρισμό και αντιλαμβάνεται τον Ήλιο ως ένα μόνο από τα άπειρα κινούμενα ουράνια σώματα.
Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που κοιτάει τα αστέρια και τα βλέπει ως ήλιους. Επιρροές του είναι η αραβική αστρολογία, ο νεοπλατωνισμός και ο ερμητισμός της Αναγέννησης, ενώ διαβάζει με μεγάλο πάθος για τη φιλοσοφία τα έργα του Θωμά Ακινάτη, του Ερμή του Τρισμέγιστου, του νεοπλατωνιστή Μαρσίλιο Φιτσίνο, του Νικόλαου της Κιούζα και του Αβερρόη, με τον οποίο ταυτίζεται στην ιδέα για ένα «παγκόσμιο μυαλό».
Κάπως έτσι, ο Μπρούνο αρχίζει να αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα, και αναπτύσσει ένα πανθεϊστικό υλοζωιστικό σύστημα το οποίο, ναι μεν αποδέχεται τη ύπαρξη του θεού, αλλά αντιβαίνει απόλυτα στις χριστιανικές τριαδικές πεποιθήσεις.
Όπως θα ομολογήσει αργότερα, κάνει μια μάλλον «άτακτη» μοναστική ζωή: δύο φορές αφαιρεί τα αγαλματίδια Αγίων, αφήνοντας μόνο το σταυρό, ενώ διδάσκει αμφιλεγόμενες θεολογικές ερμηνείες στους μαθητές του. Κατηγορείται πως υπερασπίζεται την αίρεση του αρειανισμού και κρύβει κάτω από το στρώμα του απαγορευμένα κείμενα του Έρασμου.
Βλέποντας τη «θεϊκή νέμεση» να πλησιάζει, ο Μπρούνο εγκαταλείπει τη Νάπολι και ξεκινά τις περιπλανήσεις του, που θα τον φέρουν στις σπουδαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Πηγαίνει στη Γενεύη, όπου θα αφοριστεί, θα απογοητευτεί με το δογματισμό των καλβινιστών και θα φύγει για τη Γαλλία.
Στη Λυών, στην Τουλούζ, όπου γίνεται λέκτορας φιλοσοφίας, και μετά στο Παρίσι, όπου δίνει διαλέξεις και αποκτά μεγάλη φήμη, λόγω του αξιοθαύμαστου ταλέντου του στην απομνημόνευση. Αποκτά την εύνοια του βασιλιά Ερρίκου ΙΙΙ και άλλων ισχυρών Γάλλων, και γράφει ασταμάτητα.
Ο Ερρίκος ΙΙΙ στέλνει τον Τζορντάνο Μπρούνο στην Αγγλία, όπου αποτυγχάνει να γίνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αρχίζει να προκαλεί την κοινή γνώμη με τις αμφιλεγόμενες ιδέες του και τον έντονα σαρκαστικό του τρόπο. Δέχεται επίθεση από τον εξοργισμένο όχλο και εγκαταλείπει το Λονδίνο, αυτή τη φορά για τη Γερμανία.
Στο Βίτενμπεργκ, δίνει διαλέξεις πάνω στον Αριστοτέλη, αλλά όταν τα ιδεολογικά ρεύματα της Γερμανίας θα μετατοπιστούν, αναγκάζεται να φύγει για την Πράγα. Εκεί, θα αφοριστεί από τους Λουθηρανούς και το 1591 θα βρεθεί στη Φρανκφούρτη, όπου τον βρίσκει ο Ιταλός πατρίκιος Τζοβάνι Μοτσένιγκο και του ζητάει να τον ακολουθήσει στη Βενετία και να του μεταδώσει την τέχνη της απομνημόνευσης.
Ο Μπρούνο δέχεται, παραδίδει για δύο μήνες μαθήματα κατ’ οίκον στο Μοτσένιγκο, αλλά στη συνέχεια ανακοινώνει στο μαθητή του πως πρέπει να τον εγκαταλείψει. Η ιστορία θέλει το Μοτσένιγκο να στρέφεται κατά του Μπρούνο, σαν άλλος Ιούδας, καταγγέλλοντας το δάσκαλό του στην Ιερά Εξέταση της Βενετίας, που τον συλλαμβάνει στις 22 Μαΐου 1592. Τον βαραίνουν οι κατηγορίες της βλασφημίας, της αίρεσης και της ηθικής παρεκτροπής, λόγω των πεποιθήσεών του για τη μορφή του σύμπαντος, και κυρίως για τις πανθεϊστικές αντιλήψεις του.
Ο Τζορντάνο Μπρούνο αρνείται να αποκηρύξει τα πιστεύω του και για τα επόμενα 7 χρόνια βασανίζεται στις φυλακές της Ρώμης. Στις αρχές του 1600, ο Πάπας αποφασίζει να τον καταδικάσει σε θάνατο στην πυρά και το δικαστήριο ανακοινώνει την ποινή στον Μπρούνο, που βρίσκεται πεσμένος στα γόνατα. Ο πρώτος μάρτυρας της επιστήμης θα σηκωθεί και θα απαντήσει: «Πιθανόν εσείς, κριτές μου, να ανακοινώνετε την καταδίκη εναντίον μου με μεγαλύτερο φόβο απ’ ό,τι τη δέχομαι εγώ». 

Ερώτηση Γ. Κοντογιάννη προς τον Υπουργό Πολιτισμού για την υπογραφή από την Ελλάδα της Εμπορικής Συμφωνίας για την Καταπολέμηση της Παραποίησης (ACTΑ)
Στις 26 Ιανουαρίου αντιπρόσωπος της Ελλάδας συνυπέγραψε τη συμφωνία ACTA (Εμπορική Συμφωνία για την Καταπολέμηση της Παραποίησης), χωρίς να έχει προηγηθεί συζήτηση στη Βουλή ή γενικότερα οποιοσδήποτε δημόσιος διάλογος. Είναι χαρακτηριστικό είναι πως η συγκεκριμένη συμφωνία, της οποίας η...
διαπραγμάτευση έγινε από εντεταλμένους και όχι αιρετούς, που υπογράφτηκε από αντιπροσώπους και όχι από κοινοβούλια, δεν έχει συζητηθεί δημόσια σε καμία περίπτωση.
Η ACTA έχει προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο αφού σύμφωνα με τους επικριτές της είναι αντιδημοκρατική, καθώς επηρεάζει αρνητικά την ελεύθερη έκφραση στο μεγαλύτερο βήμα που υπήρξε ποτέ, το διαδίκτυο, προσπαθώντας να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εταιριών παραγωγής πολιτισμικού υλικού. Τα σημεία τα οποία συγκεντρώνουν την παγκόσμια κριτική είναι τα εξής:
1. Η ACTA επιτρέπει στους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου να ενεργούν ως επιβλέποντες κάθε δραστηριότητας των χρηστών, αφού οι ίδιοι θα είναι υπόλογοι για τις πράξεις τους, προκαλώντας έτσι πρωτοφανή λογοκρισία στο μέχρι τώρα δημοκρατικότερο βήμα.
2. Η ACTA δίνει τεράστια δύναμη στις εταιρείες παραγωγής και εμποδίζεται η ανάδειξη νέων καλλιτεχνών και ανεξάρτητων προσπαθειών που γνωρίζει πρωτοφανή ανάπτυξη λόγω της ελευθερίας που προσφέρει μέχρι στιγμής το διαδίκτυο.
3. Λόγω της αόριστης φύσης της ACTA θα μπορούν οι εταιρείες να σταματούν τη διανομή φαρμάκων γενικής χρήσης, ακόμα και τη χρήση ορισμένων σπόρων για καλλιέργειες.
4. Εφ' όσον εφαρμοστεί η ACTA, τόσο η Ελλάδα αλλά και όλοι οι συνυπογράφοντες δεν θα μπορούν να τροποποιήσουν τους νόμους τους περί πνευματικών δικαιωμάτων.
5. Η ACTA έχει τη δυνατότητα να τροποποιεί τον...εαυτό της. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 36 προβλέπεται ότι δημιουργείται η «Επιτροπή για την ACTA», που θα μπορεί κατά βούληση να αλλάζει μέρη της συνθήκης.

Η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό όταν αντίκρισα ένα κατεστραμμένο μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας. Θλίψη και αγανάκτηση τα συναισθήματα που με κατέλαβαν. Οφείλω να ομολογήσω πως αν δεν αντίκριζα το θέαμα με τα ίδια μου τα μάτια δεν θα συνειδητοποιούσα το μέγεθος της καταστροφής που είχε δημιουργηθεί στο ιστορικό κέντρο, ότι και να...
είχα δει στα δελτία ειδήσεων δεν με είχε προϊδεάσει για το θέαμα που καλούμουν να αντικρίσω μια μέρα μετά.
Ποιος, μα γιατί τα ερωτήματα που έθεσα! Αλλά προσωπικά πιστεύω πως κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια ποιος κατάστρεψε το κέντρο της Αθήνας και γιατί. Οι θεωρίες και οι φήμες πολλές, οι αποδείξεις των θεωριών άλλες τόσες .Το θέμα είναι αν αυτοί οι βάνδαλοι ξέρανε ιστορία αν είχαν ακούσει ποτέ στην ζωή τους το περιβόητο «Γι’ αυτά πολεμάμε», αν την ώρα που καταστρέφανε τα πάντα και τους πάντες σκεφτόντουσαν έστω και για μια στιγμή τι σημαίνουν αυτά για κάποιους ή για αυτούς ήταν απλά μπάζα και πέτρες προς καταστροφή.
Η πορεία όντως δημιουργήθηκε για να εκφράσει την αγανάκτηση του ο κόσμος αλλά δυστυχώς κατέληξε να δημιουργήσει επιπλέον αγανάκτηση σε ένα ήδη επιφορτισμένο αρνητικά κλίμα!!
Και όμως παρ’ όλες τις ανατριχιαστικές εικόνες και τις φρικαλέες θεωρίες, που κάποιοι άφησαν να πλανώνται στον αέρα για να καλυφθούν αυτοί από πίσω, τίποτα δεν στάθηκε ικανό να διαπεράσει τον παχυδερμισμό και την αναισθησία κάποιων. Οι οποίοι κάποιοι εκτός του ότι θεώρησαν όλα αυτά τα γεγονότα αμελητέα και προχώρησαν την πολιτική τους ζωή σαν να μην είναι υπόλογοι για τίποτα, αρνήθηκαν κιόλας την εθελοντική βοήθεια των πολιτών για να μην «θιχτούν» τα πολιτικά τους συμφέροντα.
Τελικά η Αθήνα μπορεί να κάηκε, ζωές πολλών ανθρώπων μπορεί να αλλάξανε ή να καταστραφήκανε μετά από αυτή την νύχτα αλλά τελικά καμιά φλόγα δεν κατάφερε να συγκινήσει και να φέρει προ των ευθυνών τους μερικούς υπόλογους. Όσο για το ποιος φταίει ίσως τα εγγόνια μας μάθουνε εμείς αποκλείεται!

«H Φύση έχει θέσει τους ανθρώπους υπό την κυριαρχία δύο ισχυρών αφεντάδων, του πόνου και της ευχαρίστησης. Μόνο από αυτούς εξαρτάται τι πρέπει να κάνουμε όπως επίσης αυτοί θα καθορίσουν το τι θα κάνουμε. Από τη μία πλευρά η σταθερά του σωστού και του λάθους, από την άλλη η αλυσίδα των αιτίων και των αποτελεσμάτων, είναι δεμένες στο θρόνο τους. Μας ορίζουν σε ό,τι κάνουμε, λέμε, σκεφτόμαστε…»
Σαν σήμερα, το 1748, γεννιέται στο Spitalfields του Λονδίνου ο νομομαθής, φιλόσοφος και κοινωνικός μεταρρυθμιστής Jeremy Bentham, ένας διανοητής που...
θα διαμορφώσει και θα επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δυτική σκέψη, με αμφιλεγόμενο φυσικά τρόπο.
Από τη μία, αρκετές από τις θέσεις του Bentham είναι τόσο ριζοσπαστικές που η δυτική κοινωνία δεν έχει καταφέρει να τις υιοθετήσει μέχρι και σήμερα: η ατομική ελευθερία, ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, η ελευθερία της έκφρασης, τα ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες, η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, η ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία, και η κατάργηση της δουλείας, της θανατικής ποινής και των βασανιστηρίων, αποτελούν μάλλον ακραίες θέσεις για την εποχή του.
Από την άλλη, ο Bentham μπορεί να θεωρηθεί «πατέρας» του ωφελιμισμού, του φιλοσοφικού ρεύματος που θα εξελιχθεί στην νομική, ηθική και πολιτική βάση του οικονομικού φιλελευθερισμού και της κουλτούρας του καπιταλισμού. Ο Άγγλος νομοθέτης υποστηρίζει το δικαίωμα στην τοκογλυφία και την οικονομική ελευθερία, ενώ ανάγει σε υπέρτατο αγαθό την ηδονή και το όφελος.
Ωστόσο, σε αντίθεση με τους υπέρμαχους της «εγωιστικής» συνεπειοκρατίας, ο Bentham, ο Mill, ο Hobbes και οι υπόλοιποι ωφελιμιστές πιστεύουν πως ο σκοπός των πράξεών μας πρέπει να είναι «η μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ωφέλεια για τον μεγαλύτερο κατά το δυνατόν αριθμό ατόμων».
Για να υπολογίσει μάλιστα το ηθικό υπόβαθρο κάθε πράξης, o Bentham δημιουργεί το μετρητή ηδονής ή μετρητή ευτυχίας (Hedonic or felicific calculus), που περιλαμβάνει μεταβλητές όπως η ένταση, η διάρκεια, κλπ, της ευχαρίστησης ή του πόνου. Μπορεί κάτι τέτοιο να ακούγεται τουλάχιστον απλοϊκό, αλλά δεν απέχει και τόσο πολύ από τη μεθοδολογία των μοντέρνων, φιλελεύθερων Οικονομικών.
Με βάση τα παραπάνω, ο Bentham φιλοδοξεί να προωθήσει έναν πλήρη ωφελιμιστικό κώδικα νόμων, το λεγόμενο «Πανόμιον», το οποίο θα μπορούσε να εφαρμοστεί από ανοιχτόμυαλους ηγέτες, που με όπλο το πνεύμα του διαφωτισμού και τις κατάλληλες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, θα υπερίσχυαν της συντηρητικής ηλιθιότητας και θα προωθούσαν τη συλλογική ευδαιμονία.
«Ανοησία σε ξυλοπόδαρα» αποκαλεί χαρακτηριστικά ο Bentham την ιδέα του φυσικού νόμου, υποστηρίζοντας πως το δίκαιο ορίζεται και θεσπίζεται από την εκάστοτε νομοθετική εξουσία. Έτσι, θεωρεί ότι η προτεραιότητα της νομοθέτησης πρέπει να είναι η κοινωνική χρησιμότητα των νόμων, και όχι η νομική προστασία του status quo.
To 1787, ο Βρετανός παρουσιάζει ίσως την πιο αμφιλεγόμενη αρχιτεκτονική πρόταση που έγινε ποτέ: το «Πανόπτικον». Πρόκειται για μια κυλινδρική φυλακή, όπου ο κάθε κρατούμενος πιστεύει πως παρακολουθείται διαρκώς, με αποτέλεσμα να περιφρουρεί τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ιδέα αυτή θα «εμπνεύσει» σε μεγάλο βαθμό το Michel Foucault, που βλέπει το Πανόπτικον ως το απόλυτο σύμβολο του τρόπου επιβολής της εξουσίας γενικότερα: «το αρχιτεκτονικό τούτο συγκρότημα να είναι μια μηχανή για την εγκαθίδρυση και τη στήριξη ενός είδους εξουσίας ανεξάρτητης από εκείνον που την ασκεί. Κοντολογίς, οι κρατούμενοι να παγιδεύονται και να υφίστανται μιαν εξουσία της οποίας οι ίδιοι είναι οι φορείς», θα πει ο Γάλλος.

Το σπίτι του Άκη Τσοχατζόπουλου, πλησίον της Ακροπόλεως, δεσμεύτηκε, έπειτα από δικαστική απόφαση. Νομίζω ότι η Θέμις οφείλει να αφήσει για ένα λεπτό το σπαθί ή τη ζυγαριά, να πιάσει μία μεγάλη μπλε σφραγίδα και να το κατασχέσει υπέρ του ελληνικού δημοσίου. Στη συνέχεια το ακίνητο θα περιέλθει στον έλεγχο του υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο και θα θεσπίσει ένα ειδικό τέλος, επιβλητέο σε...
όλα τα εισιτήρια εισόδου των αρχαιολογικών χώρων-όποτε αυτοί λειτουργούν. Τα συνολικά έσοδα θα διατεθούν για τη δημιουργία του Μουσείου Σύγχρονου Πολιτικού Πολιτισμού, που, φυσικά, θα στεγαστεί στην πρώην οικία Τσοχατζόπουλου. Λογικό. Από τη μία θα είναι ο Παρθενώνας, που παραπέμπει στη Δημοκρατία του Περικλή και από την άλλη το σπίτι που δείχνει τη Δημοκρατία του Μερακλή.
Στα εκθέματα του μουσείου θα περιλαμβάνονται όλα εκείνα που σημάδεψαν την ιστορική διαδρομή του τόπου μας μέχρι εδώ. Ελάτε να βάλουμε μερικά στις προθήκες. Ξεκινώ και εσείς μπορείτε στο τέλος, στο πεδίο των σχολίων, να προσθέσετε τα δικά σας...
Κάλυκες από τον Γράμμο. Αορτήρας τυφεκίου που παραδόθηκε στη Βάρκιζα.
Τούβλα από μία πολυκατοικία της Κυψέλης, τον πρώτο καιρό της Αντιπαροχής.
Φύλλα πορείας κρατουμένων για τη Μακρόνησο.
Κάρτα μετανάστη από το Μόναχο.
Ένα σερβίτσιο φαγητού από το βασιλικό κτήμα Τατοΐου.
Παλαιά φωτογραφία από την επίσκεψη του Βασιλέως Παύλου σε υπό εκτέλεση δημόσια έργα.
Σημείωμα πολιτευτή προς υπουργό της κυβερνήσεως Παπάγου με το οποίο ζητείται ο διορισμός εθνικόφρονος νέου σε επαρχιακή νομαρχία.
Επιστολή ψηφοφόρου προς βουλευτή της Ένωσης Κέντρου με αίτημα διορισμού.
Κομμάτι ελαττωματικής ασφάλτου δεκαετίας '60.
Βαλίτσα με κρυφή θήκη στο εσωτερικό για τη μεταφορά συναλλάγματος.
Αναμνηστικό από τον γάμο του Κωνσταντίνου με την Άννα Μαρία.
Έκθεση της Χωροφυλακής για τη χορήγηση πιστοποιητικού πολιτικών φρονημάτων.
Τεράστιο σκηνικό με τον Φοίνικα, από γιορτή της χούντας.
Πλαστική σημαία από προεκλογική συγκέντρωση της μεταπολίτευσης.
Ένας τηλεβόας διαδηλώσεων.
Αφίσες φοιτητικών παρατάξεων.
Αντίγραφο αίτησης για συνδικαλιστική άδεια.
Σακούλα για τον εμετό από αεροπλάνο της «Ολυμπιακής».
Στυλό από την αίθουσα σύνταξης της ΕΡΤ 2
Αυθεντικός κοριός ΟΤΕ
Κονκάρδα με τον ήλιο της Βεργίνας.
Το τελευταίο φύλλο από τις «24 Ωρες» με το τελευταίο αντίτυπο του «Ένα».
Ο πρώτος δίσκος του Πανταζή.
Μία λεκάνη από WC της ροζ βίλας του Ανδρέα.
Το μπλοκάκι του Σημίτη.
Μία μπούκλα του Λαλιώτη.
Η μακέτα του Καλατράβα
Ένα βαθύ πιάτο από ταβέρνα της Ραφήνας.
Το ποδήλατο του ΓΑΠ
Τα γυαλιά του Παπακωνσταντίνου.
Ένα χρησιμοποιημένο δακρυγόνο.
Μία μολότοφ
Μία ξύλινη κουβέντα του Σαμαρά.
Στο πεδίο των σχολίων προσθέστε το αντικείμενο που θα τοποθετούσατε στο Μουσείου Σύγχρονου Πολιτικού Πολιτισμού για να σηματοδοτήσετε την πορεία μας μέχρι εδώ.