Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: daskalos | Filed under: Ksipnistere, Ελλάδα | No Comments »
Η ελληνική οικονομική καταστροφή και η γενικότερη κατάσταση στην ευρωζώνη αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων της συνόδου κορυφής της G8, που θα γίνει στον Καμπ Ντέιβιντ, την Παρασκευή και το Σάββατο, πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, την Κυριακή και τη....
Δευτέρα, και ένα μήνα πριν από τη σύνοδο κορυφής της G20, στο Μεξικό.
Όπως αναφέρουν αμερικανικά ΜΜΕ, λόγω των τρεχουσών εξελίξεων, στη σύνοδο της G8 θα συζητηθούν τα δεδομένα και οι προοπτικές για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, αναζητώντας πολιτικές που θα ισορροπούν μεταξύ της λιτότητας και της ανάπτυξης, αποφεύγοντας γεγονότα που θα θέσουν σε κίνδυνο τη συνοχή της ευρωζώνης.
Το σλόγκαν της φετινής συνόδου, της οποίας θα προεδρεύει ο Αμερικανός ηγέτης, Μπαράκ Ομπάμα, είναι «Ενεργώντας από κοινού». Την ΕΕ θα την εκπροσωπήσει ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι.
Ο κ. Μπαρόζο βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και σε δηλώσεις του ανέφερε ότι «η ΕΕ θα προσέλθει στην G8 με ένα σαφές μήνυμα: Η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να συνεχίσει την πορεία της στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης στρατηγικής της για την έξοδο από την κρίση και την επάνοδο σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης».
Πρόσθεσε ότι «βασικός στόχος είναι μια διττή προσέγγιση, που συνίσταται σε υγιή δημόσια οικονομία και μέτρα ευνοϊκά για την ανάπτυξη». Είναι ο μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, υπογράμμισε.
Τμήμα ειδήσεων
defencenet.gr
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: factorx | Filed under: Antinews, Ελλάδα | Tags: Κόσμος | No Comments »
Σκίτσο των Financial Times
Την ώρα που η συζήτηση για μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη θεριεύει, θα πρέπει να αντιληφτούμε ότι η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ευρώ, αλλά ούτε και συμφέρει στην Ευρώπη να την αφήσει να φύγει. Για αυτό και όλοι θα πρέπει επιτέλους να ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Η ετυμηγορία των ψηφοφόρων, τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού, ήταν ξεκάθαρη: Η συνταγή της λιτότητας απέτυχε παταγωδώς. Τώρα λοιπόν, όλοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, και να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις, που θα είναι δύσκολες, αλλά που θα μπορούν να οδηγήσουν σε συμβιβαστικές λύσεις.
Η Ελλάδα κινδυνεύει, και θα πρέπει να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τις απειλές και τους εκβιασμούς, που κυριαρχούν παντού.
Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ζήσει εκτός ευρώ. Χωρίς την οικονομική βοήθεια του ΔΝΤ και της ΕΕ, δεν θα υπάρχουν χρήματα να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, ούτε για να εισαχθούν είδη βασικής ανάγκης, όπως είναι το πετρέλαιο.
Μετά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται πλέον στα χέρια της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αν δεν το αποπληρώσει η Ελλάδα, τότε θα χρειαστεί να βάλουν το χέρι στη τσέπη οι πολίτες της ευρωζώνης.
Μια επιστροφή στην δραχμή θα είναι καλή, μόνο στα μυαλά και στις φαντασιώσεις κάποιων κακά πληροφορημένων οικονομολόγων, κυρίως Αμερικανών. Μάλιστα, όπως προέκυψε από μια μελέτη που παράγγειλε η ελληνική κυβέρνηση, αποδεικνύεται ότι ακόμη και οι δυο πιο κερδοφόροι τομείς της ελληνικής οικονομίας (τουρισμός και ναυτιλία), δεν πρόκειται να δουν κανέναν όφελος από την υποτιμημένη δραχμή.
Ο αστάθμητος παράγοντας είναι οι παράπλευρες απώλειες που μια ελληνική χρεοκοπία θα προκαλούσε στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Τα γερμανικά σπρεντς θα εκτοξεύονταν στα ουράνια, και οι πιο ασθενείς χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, και η Ιταλία θα υπέφεραν ακόμη περισσότερο.
Θα πρέπει να συνεχίσει η ΕΕ να βοηθά την Ελλάδα, ή μήπως πρέπει επιτέλους να την αφήσει στη τύχη της;
Δεν υπάρχει σαφής απάντηση.
Εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον για την Ιταλία, η συνέχιση της αλληλεγγύης θα κοστίσει λιγότερο από την εγκατάλειψη της Ελλάδας. Μακροπρόθεσμα, μια ασταθής Ελλάδα θα αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για όλους.
Σήμερα υπάρχουν δυο διαπλεκόμενες μεταξύ τους κρίσεις. Μια που επηρεάζει τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στην Ευρώπη, και μια που επηρεάζει τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Ήρθε ο καιρός να ζυγίσουμε τις εναλλακτικές λύσεις, και να προσφέρουμε μια λογική πολιτική πρόταση.
Στην Αθήνα καταρρέει το πολιτικό σύστημα. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η μεγάλη ήττα των δυο πρώην κυρίαρχων κομμάτων (ΝΔ, Πασόκ) οφείλεται στη σφιχτή λιτότητα που επέβαλλε η ΕΕ, ή στην άδικη κατανομή των θυσιών, δια της οποίας συνεχίζουν να προστατεύονται τα συμφέροντα των ισχυρών.
Το ΔΝΤ έβαλε στενά χρονικά όρια αποπληρωμής των ελληνικών οφειλών, και οι Βρυξέλλες αντέδρασαν, αφού γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται και κυβερνούν οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες. Τώρα όμως, η Ευρώπη ανησυχεί, όχι μόνο για τους Έλληνες πολιτικούς, αλλά και για τους Έλληνες ψηφοφόρους. Ψηφοφόροι που ελκύονται από νέα κινήματα, και από πολιτικούς που τους γεμίζουν με ψέματα. Ψέματα όπως η άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί να εκβιάσει τα υπόλοιπα κράτη μέλη, απειλώντας τα με αμοιβαία καταστροφή, αν δεν ξανανοίξουν τα πορτοφόλια τους για την Ελλάδα.
Για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά αυτές οι ψευδαισθήσεις, θα πρέπει η Γερμανία, και όσες άλλες χώρες απαιτούν λιτότητα, να αντιδράσουν στους εκβιασμούς, αρνούμενες να πέσουν στο κενό μαζί με την Αθήνα.
Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τις προθέσεις τους, και να περιγράψουν με σαφήνεια τι ακριβώς θα κάνουν για να προστατέψουν τα αδύναμα κράτη, σε περίπτωση που οι επόμενες ελληνικές εκλογές βγάλουν κυβέρνηση που θα θελήσει «πόλεμο».
Αν δεν γίνει αυτό, τότε η παρότρυνση προς τους Έλληνες να προσαρμοστούν ή να πάνε να πνιγούν, θα αποδειχτεί μπλόφα, την οποία όμως οι αγορές έχουν ήδη αρχίσει να πιστεύουν.
lastampa.it
S.A.
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: Δ.Ι. | Filed under: Greek National Pride, Ελλάδα | Tags: "Greek National Pride" blog, Διεθνή | No Comments »
Ενεργούν από κοινού ΗΠΑ και Ευρώπη
Η «ελληνική κρίση» και η γενικότερη κατάσταση στην ευρωζώνη αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων της συνόδου κορυφής της G8, που θα γίνει στον Καμπ Ντέιβιντ, αύριο και μεθαύριο, πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, την Κυριακή και τη Δευτέρα, και ένα μήνα πριν από τη σύνοδο κορυφής της G20, στο Μεξικό. Όπως αναφέρουν αμερικανικά ΜΜΕ, λόγω των τρεχουσών εξελίξεων, στη σύνοδο της G8 θα συζητηθούν τα δεδομένα και οι προοπτικές για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, αναζητώντας πολιτικές που θα ισορροπούν μεταξύ της λιτότητας και της ανάπτυξης, αποφεύγοντας γεγονότα που θα θέσουν σε κίνδυνο τη συνοχή της ευρωζώνης. Το σλόγκαν της φετινής συνόδου, της οποίας θα προεδρεύει ο Αμερικανός ηγέτης, Μπαράκ Ομπάμα, είναι «Ενεργώντας από κοινού».
Την ΕΕ θα την εκπροσωπήσει ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Ο κ. Μπαρόζο βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και σε δηλώσεις του ανέφερε ότι «η ΕΕ θα προσέλθει στην G8 με ένα σαφές μήνυμα: Η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να συνεχίσει την πορεία της στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης στρατηγικής της για την έξοδο από την κρίση και την επάνοδο σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης». Πρόσθεσε ότι «βασικός στόχος είναι μια διττή προσέγγιση, που συνίσταται σε υγιή δημόσια οικονομία και μέτρα ευνοϊκά για την ανάπτυξη». Είναι ο μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, υπογράμμισε.
Επίσης, ο κ. Μπαρόζο, μιλώντας σήμερα σε διεθνές φόρουμ για την παγκόσμια οικονομία και την ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «η οικονομική κρίση έχει παγκόσμιο χαρακτήρα, ο αντίκτυπός της ήταν παγκόσμιος και τα διορθωτικά μέτρα πρέπει επίσης να έχουν παγκόσμια διάσταση», προσθέτοντας ότι «η μαζική εξάπλωση των επιπτώσεων σε παγκόσμια κλίμακα ήταν το αποτέλεσμα μεγάλων οικονομικών ανισορροπιών που συσσωρεύτηκαν πριν από την κρίση και πρέπει να διορθωθούν, αν θέλουμε να συνεχιστεί η ανάπτυξη σε μια πιο σταθερή και υγιή βάση».
Αναφερόμενος ειδικότερα στο ευρωπαϊκό επίπεδο, ο κ. Μπαρόζο υποστήριξε: «Πολλά έχουν γίνει σε αυτά τα τελευταία δυο χρόνια για να ξεπεραστούν τα προβλήματα.
Στην Ευρώπη, πράγματι, έχουμε δώσει μία ισχυρή απάντηση στην κρίση με την αποκατάσταση του τραπεζικού συστήματός μας, την ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησής μας, τη δημιουργία αξιόπιστων οικονομικών τοίχων προστασίας και παρέχοντας πρωτοφανή αλληλεγγύη προς τα κράτη-μέλη που ήταν περισσότερο εκτεθειμένα στην κρίση.
Και, φυσικά, προωθούμε επίσης διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη βάση, όπως τις μεταρρυθμίσεις για την ανταγωνιστικότητα, αλλά και την αντιμετώπιση του ζητήματος των εσωτερικών ανισορροπιών, ιδιαίτερα στην ευρωζώνη».
Μιλώντας για την ανάπτυξη, ο πρόεδρος της Κομισιόν επισήμανε: «Βασική μας ανησυχία, όπως και στα περισσότερα μέρη του κόσμου, είναι η ανάπτυξη.
Αλλά το ερώτημα είναι από πού προέρχεται η ανάπτυξη; Και οι απαντήσεις δεν είναι οι ίδιες σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Τουλάχιστον, στην Ευρώπη, είναι σαφές ότι για την επιστροφή της ανάπτυξης σε σημαντικά επίπεδα και για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη που χρειαζόμαστε, θα πρέπει να υλοποιηθούν η δημοσιονομική εξυγίανση, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και οι στοιχειοθετημένες επενδύσεις».
Ο κ. Μπαρόζο αναφέρθηκε και στις δομές λειτουργίας και στους στόχους της ΕΕ, υπογραμμίζοντας: «Το σημαντικό πράγμα που πρέπει να κατανοήσουμε, κι αυτό μερικές φορές υποτιμάται από σχολιαστές, είναι ότι το ευρώ είναι πολύ περισσότερο από μια απλή νομισματική κατασκευή.
Είναι το προϊόν ενός σχεδίου ειρήνης που ήταν στις απαρχές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Και αυτό το πολιτικό σχέδιο είναι που μας ενώνει πέρα από τις στιγμιαίες δυσκολίες. Είμαι απόλυτα σίγουρος για τη δέσμευση των ευρωπαϊκών κρατών-μελών στην ευρωζώνη, καθώς επίσης και όλων των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ότι θα κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο για να ξεπεραστούν οι σημερινές προκλήσεις».
Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: daskalos | Filed under: Ksipnistere, Ελλάδα | No Comments »
Ανοικτή επιστολή προς τον ελληνικό λαό απευθύνει το CNN. Ο ανταποκριτής του στην Αθήνα Jim Boulden γράφει:
«Αγαπητή Ελλάδα, πρόσεχε για το τι εύχεσαι,
Ο κόσμος έχει πάλι την προσοχή του επάνω σου. Ο πόνος και οι θυσίες του οικονομικού προγράμματος και η κοινωνική αναταραχή έχουν δίκαια κάνει ψηφοφόρους και πολιτικούς σε όλο τον κόσμο να διαφωνούν για την....
λιτότητα την ανάπτυξη και τις μεταρρυθμίσεις.
Αυτά που περνάς έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι η λιτότητα δεν είναι μια εύκολη λύση.
Εσύ ο ελληνικός λαός έχεις την ευκαιρία να κάνεις κάτι, κάτι που υποψιάζομαι πως και εκατομμύρια άλλοι στην Ευρώπη, θα ήθελαν να κάνουν, να ψηφίσουν εάν να αφήσουν το ευρώ ή όχι. Γιατί περί αυτού πρόκειται να είναι η 17η Ιουνίου, γιατί ο πόνος θα είναι μεγάλος για εσένα Ελλάδα εάν επιμείνεις με τις μεταρρυθμίσεις και τη λιτότητα, αλλά πολύ μεγαλύτερος εάν απορρίψεις τα δάνεια από την Ευρώπη και το ΔΝΤ. Πόνος έτσι και αλλιώς.
Έχω αρνηθεί να συζητώ για το αν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το ευρώ δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος και νόμιμος τρόπος για εσένα να βγεις από αυτό, ή να σε πετάξουν έξω. Μπορεί όμως αυτά να συμβούν.
Διαβάζω ότι οι περισσότεροι από εσάς θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ και οι νέοι άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει στους δρόμους της Αθήνας μου έχουν πει: «Είμαστε ευρωπαίοι και μετά βίας θυμόμαστε τη Δραχμή, γιατί να θέλουμε να γυρίσουμε πίσω;»
Αλλά ούτε αυτό δείχνει να παίζει κάποια σημασία. Οι αναλυτές μιλούν για αυτό, οι πολιτικοί το ίδιο και οι επιχειρήσεις προετοιμάζονται για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Υπάρχει περίπτωση, η επιστροφή στη Δραχμή να είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία;
Για όλη η αναταραχή που επικρατεί στην αγορά όλοι κατηγορούν την Ελλάδα, άδικα για εμένα. Η πτώση των τιμών του πετρελαίου στις ΗΠΑ, οι κλονιζόμενες ισπανικές τράπεζες, η πτώση στην βιομηχανική παραγωγή στην Ευρώπη και τα προβλήματα στις κινεζικές και ινδικές αγορές, λίγη σχέση έχει η Ελλάδα. Η πρόσφατη πτώση στην ισοτιμία του ευρώ, αποδόθηκε στην Ελλάδα, αλλά αυτή έγινε συντεταγμένα μέχρι στιγμής.
Η Ελλάδα όμως μας φέρνει στην προσοχή μας που είμαστε: Η κρίση στο ευρώ, δεν έχει τελειώσει και οι φόβοι μια νέα παγκόσμια ύφεση έχουν επιστρέψει. .
Εσύ ο Έλληνας ψηφοφόρος έχεις μια μεγάλη απόφαση μπροστά σου: Ναι, θα ψηφίσεις για το κόμμα ή τον ηγέτη της επιλογής σου. Αλλά αυτή η απόφαση θα έχει ένα μεγαλύτερο αντίκτυπο ακόμη και από τη διαφωνία περί της λιτότητας σε σχέση με την ανάπτυξη. Η Ελλάδα για πολύ καιρό τώρα μαγειρεύει τα βιβλία της και δεν προχωρά στις μεταρρυθμίσεις που ζητούν τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Σε τελική ανάλυση: Δεν είναι η καλύτερη επιλογή, αλλά δεν μπορώ να δω πως θα μπορούσατε να έχετε και την «πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο», αν και θα ευχόμουν να μπορούσατε.
Επομένως διαβάστε προσεκτικά τις προβλέψεις του τι θα συμβεί στην οικονομία σας εάν σταματήσετε να διαπραγματεύεστε με αυτούς που πληρώνουν τους λογαριασμούς σας.
Ακόμη αναρωτιέμαι εάν οι Ευρωπαίοι ηγέτες και το ΔΝΤ θα σου δώσουν Ελλάδα, περισσότερο χώρο για να αναπνεύσεις εάν αυτοί που θα τοποθετήσεις τελικά στην ηγεσία υποσχεθούν ότι θα συνεχίσουν να συνεργάζονται με τους διεθνείς ηγέτες.
Θα πρέπει να αναρωτιέσαι και εσύ το ίδιο.
Αλλά θυμήσου, εάν οι δανειστές σου δώσουν, Ελλάδα, περισσότερο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πληρώσεις πίσω περισσότερα χρήματα, ακόμη μεγαλύτερα επιτόκια, ή ακόμη και περισσότερα δάνεια τα οποία σίγουρα θα χρειαστείς για να καλύψεις τα ελλείμματα του προϋπολογισμού εάν οι μεταρρυθμίσεις καθυστερήσουν. Θα χρειαστείς περισσότερα χρήματα από έξω όχι λιγότερα.
Είναι αυτό περισσότερο καλό από το να καταρρεύσουν οι τράπεζες, τα σύνορα σου να κλείσουν εμποδίζοντας το συνάλλαγμα να βγαίνει έξω και μια εν δυνάμει κοινωνική αναταραχή;
Σας αφήνω μόνο με αυτή την παρατήρηση Έλληνες ψηφοφόροι: Πολύ λίγες χώρες έχουν καθυστερήσει τις πληρωμές τους στο ΔΝΤ. Και είναι μόλις τρεις: Η Σομαλία, το Σουδάν και η Ζιμπάμπουε, σύμφωνα με το ίδιο το ΔΝΤ.
Είναι αυτή η λίστα Έλληνες που θέλετε να προσθέσετε το όνομα της χώρας σας;
Με ειλικρίνεια
Jim
http://www.prionokordela.gr/
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: olympiada | Filed under: Olympia.gr, Ελλάδα | Tags: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ | No Comments »
Φανταστείτε να είχαν και Δαμανακοπάγκαλους τι θα γινόταν…
Η πρόσφατη αναζωπύρωση των σεναρίων για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ οδήγησε στην απόσυρση καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες αλλά, όπως φαίνεται, οι Έλληνες δεν είναι οι μόνοι Ευρωπαίοι που σκέφτονται και πράττουν έτσι.
Οι Eλληνες δεν είναι οι μόνοι που αποσύρουν καταθέσειςΚαταθέτες και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έσπευσαν να αποσύρουν τα χρήματα τους
Αυτή η φυγή καταθέσεων που εκτυλίσσεται σε αργή κίνηση, αν και δεν προκαλεί τον πανικό μίας ξαφνικής απόσυρσης χρημάτων (bank run), δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο ανησυχητική για το τραπεζικό σύστημα.
Όπως αναφέρει το Reuters, καταθέτες και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που πιέστηκαν από την οικονομική κρίση έσπευσαν να αποσύρουν τα χρήματα τους.
Η πολύπαθη Dexia στο Βέλγιο και η επίσης βελγική KBC έχασαν πέρυσι πάνω από 120 δισεκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις. Άλλα 30 δισ. έφυγαν από την Ιταλία.
Παρόμοια ήταν η κατάσταση και για δύο μεγάλες γαλλικές τράπεζες, την Credit Agricole και την BNP Paribas που ήταν αρκετά εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος.
Το ίδιο συμβαίνει και στην Ισπανία: η πρόσφατα κρατικοποιημένη Bankia έχασε ένα δισεκατομμύριο ευρώ καταθέσεων μέσα σε μία εβδομάδα.
Υπενθυμίζεται φυσικά ότι στην Ελλάδα, από τις αρχές του 2010 ως σήμερα το ποσό των καταθέσεων πολιτών και επιχειρήσεων έχει μειωθεί κατά 72 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αν δεν τα επενδύουν σε διαχρονικά ασφαλείς επενδύσεις, όπως ο χρυσός και τα ακίνητα, οι καταθέτες μεταφέρουν τα χρήματα σε ασφαλείς χώρες εντός και εκτός ΕΕ.
Μόνο στη Βρετανία και σε τέσσερις μεγάλες τράπεζες εισέρρευσαν 140 δισεκατομμύρια ευρώ.
Σημαντικές ροές κατέγραψαν και η Deutsche Bank, η ελβετική Credit Suisse ακόμα και η ρωσική Sberbank.
Filed under:
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: daskalos | Filed under: Ksipnistere, Ελλάδα | No Comments »
Μετά τον Αχιλλέα που έβγαζε το (θανατηφόρο) βέλος από τη φτέρνα του προσερχόμενος στην κάλπη και κοσμούσε το εξώφυλλο του περασμένου τεύχους του βρετανικού Economist, σειρά έχει τώρα ο δρομέας, ο οποίος καίει με τη φλόγα της δάδας του ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ. «Η GREXIT [όπως χαρακτηρίζεται στον διεθνή Τύπο μία πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ] είναι ένας άσχημος όρος που μπορεί σύντομα να καταστεί μία.....
ακόμα πιο άσχημη πραγματικότητα: Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη» αναφέρει στην ανάλυσή του ο Economist.
Η εύγλωττη απεικόνιση της πιθανολογούμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ συνοδεύεται από ανάλυση, βάσει της οποίας μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν πολύ πιο επώδυνη για τη χώρα από την εσωτερική υποτίμηση που υφίσταται σήμερα, αλλά και «τραυματική εμπειρία» από πολιτικής απόψεως, για ένα κράτος το οποίο απαλλάχθηκε μόλις πρόσφατα από μία δικτατορία.
Ο αμφίσημος πρωτοσέλιδος τίτλος του «The Greek run» παραπέμπει ταυτόχρονα στον εικονιζόμενο δρομέα (Η Αθήνα παρέδωσε την Πέμπτη την Ολυμπιακή Φλόγα στο Λονδίνο), στην στην «έξοδο» ή «φυγή» της χώρας από την Ευρωζώνη, αλλά και στο αγγλικό «bank run», με το οποίο περιγράφεται η μαζική απόσυρση καταθέσεων απο τις τράπεζες.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: daskalos | Filed under: Ksipnistere, Ελλάδα | No Comments »
Οι Financial Times, παραθέτοντας παραδείγματα χωρών που χρεοκόπησαν, αποκαλύπτουν πως η χρεοκοπία μπορεί να μην καταλήξει σε καταστροφή για την Ελλάδα αλλά παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!
Διαβάστε όλο το άρθρο.
''Η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη μετάδοση της κρίσης θα είναι ζημιογόνος για την Ευρώπη. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση. Η συζήτηση που διεξάγεται περιστρέφεται μόνο στο.....
πόσο ισχυρή θα είναι η μετάδοση της κρίσης και ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός για τα υπερχρεωμένα κράτη αλλά και για τους μεγάλους χρηματοδότες της Ε.Ε.
Μήπως, όμως, η συζήτηση κινείται σε λάθος βάση; Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!
Υπάρχει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση, η πραγματική και πιο υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη είναι πολύ διαφορετική. Σε αυτό το σενάριο εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες.
Ας δούμε, όμως, αυτό το σενάριο.
Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές. Θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν.
Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (50 δραχμές για 1 ευρώ ποιος θα πάρει;). Παρ' όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας.
Ποια στοιχεία στηρίζουν αυτήν την υπόθεση; Ας δούμε τι έγινε σε χώρες που χρεοκόπησαν και υποτίμησαν τα νομίσματά τους και τις χρηματοοικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990. Όλες αρχικά υπέφεραν με σοβαρή ύφεση, που όμως διήρκεσε για ένα ή δύο χρόνια. Ακολούθησε η ανάκαμψη. Η Νότιος Κορέα κατέγραψε εννέα έτη συνεχούς ανάπτυξης με μέσο ετήσιο ρυθμό 6%. Η Ινδονησία, η οποία υπέστη αλυσιδωτές χρεοκοπίες, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση σχεδόν κάθε τράπεζας της χώρας, την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ετησίως κατά 5%. Η Αργεντινή κατά 8% και η Ρωσία πάνω από 7%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χρηματοοικονομικές κρίσεις.
Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Ο χαμηλός λόγος των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ λέγεται ότι αποκλείει την πιθανότητα ανάκαμψης που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν είναι ισχυρό, επειδή οι κρίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε δραστικό επαναπροσδιορισμό της οικονομίας.
Η Ινδία, επί παραδείγματι, κατάφερε να διπλασιάσει τον λόγο των εξαγωγών ως προς το ΑΕΠ μέσα σε μία δεκαετία μετά την κρίση του 1991 και τον επαναδιπλασίασε την επόμενη δεκαετία χωρίς μεγάλη υποτίμηση.
Επιπλέον, η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν.
Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές.
Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Σήμερα η Γερμανία κάνει τα ελάχιστα για να παραμείνει ενωμένη η ευρωζώνη και μάλιστα με απροθυμία. Εάν, όμως, η έξοδος γίνει ελκυστική πρόταση για τα μέλη της ευρωζώνης, τότε η Γερμανία θα βρεθεί στο στόχαστρο. Θα της ζητηθεί να δείξει μεγαλοθυμία αντί για την τρέχουσα τσιγκουνιά ως ύστατη δοκιμασία για το πόσο πολύ εκτιμά την ευρωζώνη.
Η απάντηση μπορεί να ξαφνιάσει. Ο γερμανικός λαός μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη.
Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα''.
OXI ALLO KAPBOYNO
Posted: Μαΐου 18th, 2012 | Author: factorx | Filed under: Antinews, Ελλάδα | Tags: Επισημαίνουμε | No Comments »
Τι έφταιξε λοιπόν και φτάσαμε ως εδώ; Πως από τον θρίαμβο του Νοεμβρίου του 2009, το ΟΧΙ στο Μνημόνιο και τις ελπίδες που δημιούργησε για μια σαρωτική επάνοδο των πατριωτικών δυνάμεων στην εξουσία φτάσαμε μέχρις εδώ; Σε μια κυβέρνηση που γελάει ο κάθε …Πικραμένος, με την αριστερή ασυναρτησία να βρίσκεται ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, την Προεδρία της Δημοκρατίας να κατηγορείται για … πλαστογραφία από ένα πρώην βουλευτή της ΝΔ που έγινε αρχηγός κόμματος και διεκδικητής της …πρωθυπουργίας μέσα σε ένα μήνα, και εμάς να βλέπουμε άναυδοι τη Ντόρα να επιστρέφει στη ΝΔ;
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε μερικές σκληρές αλήθειες:
Πρώτον: Ο Σαμαράς απέφυγε να πει σκληρές αλήθειες και να κάνει συγκεκριμένες και χειροπιαστές προτάσεις υπέρβασης τού φόβου και της ανασφάλειας πού θα συγκρατούσαν τον πανικόβλητο λαό και θα τον εμπόδιζαν να μετατραπεί σε θύμα του κάθε λαοπλάνου. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο, γράφει στο γνωστό μέρος το αν θα βγούμε από την Ευρωζώνη ή όχι. “ Γαία πυρί μειχθήτω” λέει και ψηφίζει Τσίπρα και Καμμένο, όχι επειδή συμφωνεί με τα ανύπαρκτα προγράμματά τους, αλλά για να τρομάξει το σύστημα μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.
Δεύτερον: Ο Σαμαράς διακήρυξε την νέα μεταπολίτευση και χρησιμοποίησε όλα τα πολιτικά εργαλεία της παλαιάς μεταπολίτευσης. Έπαιξε με πολιτικούς όρους της παλαιάς μεταπολίτευσης διεκδικώντας τη νέα, μην έχοντας όμως τον πολιτικό κυνισμό, πολιτικό χρόνο και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την εξουσία και να οδηγήσει την εθισμένη στην ατομική ασυδοσία πολύμορφη μάζα σε ένα νέο μεταπολιτευτικό δρόμο. Στρογγύλεψε τόσο πολύ τον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του πράξη, ώστε θεωρήθηκε αναπόσπαστο κομμάτι τής πολιτικής σκηνής τού χθες και αυτό σε μια χρονική συγκυρία που στον κόσμο άρχισε να κυριαρχεί ο πανικός.
Τρίτον: Η επιβεβλημένη στροφή του Νοεμβρίου έγινε απότομα και άγαρμπα και τους ζάλισε όλους. Έπρεπε να είχε ήδη προετοιμαστεί. Πόσες φορές δεν έχουμε πει πως αν έλεγε το Νοέμβριο αυτά που λέει τώρα, τα πράγματα θα ήταν ίσως διαφορετικά; Τελικά η παράταξη έχασε την ιδιότητά της ως συστημική μεν, αλλά πατριωτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η συγκυβέρνηση, ιδιαίτερα, έκανε πολύ κακό και αποδόμησε το μήνυμα ανανέωσης που η Νέα Δημοκρατία έκτιζε δυο χρόνια. Έτσι, το μήνυμα «δεν είμαστε όλοι το ίδιο», έγινε δυστυχώς «είστε όλοι μια απ’ τα ίδια». Και αυτή την παγιωμένη κατάσταση δεν την αλλάξεις με Ζάππεια και κλειστά σουαρέ ολίγων κομματικών ακροατών, όπως πχ στο Λαύριο, πολλώ δε μάλλον, όταν διαπιστώνεις από νωρίς ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή έρχονται με φόρα και με ανορθόδοξο τρόπο για να σε πιέσουν δημοσκοπικά και εκλογικά.
Τέταρτον: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές ήταν η καθαρότητα του μηνύματος. Το «οικονομικό Ζάππειο» προσέκρουσε πάνω στο κάδρο της Κυβέρνησης Παπαδήμου και το λεγόμενο «κοινωνικό Ζάππειο» πάνω στην πραγματικότητα των γκέτο. Ό,τι και να έλεγε η ΝΔ για τους λαθρομετανάστες (ανακατάληψη πόλεων κτλ) ήταν ένα βήμα πίσω από τη Χρυσή Αυγή, η οποία υποκατέστησε το κράτος σε πολλές περιπτώσεις και γειτονιές. Ο «πόλεμος εντυπώσεων» στον οποίο επιδόθηκε με τους ΑΝΕΛ, δεν καρποφόρησε. Ο Καμμένος με την απλοϊκότητα του μηνύματος του είχε εισχωρήσει σε αμιγώς «ζωτικούς χώρους» της παράταξης. Η καταγγελία και γενικολογία είναι πολιτική παλαιάς κοπής. Αλλά πιάνει. Πρέπει όμως να είσαι πολιτικός τής παλαιάς μεταπολίτευσης για να παρασύρεις την εθισμένη στην κενολογία μάζα. Χαρακτηριστικό δείγμα ο Τσίπρας και ο Καμμένος.
Πέμπτον: Για την περίφημη «ανανέωση» και τα ψηφοδέλτια τα έχουμε πει και ξαναπεί. Η επιλογή συγκεκριμένων υποψηφίων έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Και δεν δικαιολογείται η ΝΔ του Σαμαρά, αντί να ξεχειλίζει από υποψηφίους νέους και ορεξάτους, να βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση, να βγάλει από τη ναφθαλίνη παλαιούς πολιτευτές, προκειμένου να συμπληρώσει υποψηφίους και να συσπειρώσει παλαιοκομματικούς ψηφοφόρους.
Έκτον: Σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Σαμαράς απομονώθηκε από τη φυσική του επαφή με τον απλό κόσμο. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν έπεισαν κανένα πέρα από το κομματικό ακροατήριο. Ξοδεύτηκε πολύτιμο κεφάλαιο για επιθέσεις στους Ανεξάρτητους Έλληνες πρώτα και τη Χρυσή Αυγή μετά, ενώ η παράταξη, ούτε τους δικούς της εκλογείς δεν μπορούσε καν να συσπειρώσει σε σχέση με αυτούς που την επέλεξαν το 2009. Και την ίδια ώρα που δεξιός έβγαζε το μάτι δεξιού, κάποιοι εκ των έσω προετοίμαζαν το έδαφος νέας συγκυβέρνησης.
Μετά από όλα αυτά, περιμένατε να μην έχουν αντίκτυπο τα ανωτέρω, σε 200.000 μικρομεσαίους που ετοιμάζονται για λουκέτα, σε 600.000 χιλιάδες στρατιωτικούς και αστυνομικούς και τις οικογένειές τους, σε 1.100.000 ήδη ανέργους εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι μέχρι 40 ετών, σε 1.500.000 συνταξιούχους, σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ζουν σε περιοχές γκέτο και φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους λόγω εγκληματικότητας, και δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους;
Με αυτά και αυτά, έγινε πράξη το μοναδικό στα ελληνικά πολιτικά χρονικά γεγονός, να οδηγηθεί κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα σε έξι μήνες, από τη δημοσκοπική άνοδο και τον επικείμενο εκλογικό αυτοδύναμο θρίαμβο στην οδυνηρή εκλογική ήττα και τη συρρίκνωση.
Συμμαχίες κορυφής ή κοινωνικές συμφωνίες;
Οι τελευταίες εξελίξεις, ο χειρισμός από τον Σαμαρά των διερευνητικών, οι αλλαγές που γίνονται στο επιτελείο του και κυρίως η επαναφορά του αντιμνημονιακού λόγου στην ατζέντα του δημιουργούν μια κάποια αισιοδοξία που μάλλον δείχνει να επιβεβαιώνεται και από τις νέες δημοσκοπήσεις.
Δημιουργείται όμως ένας άλλος κίνδυνος: Με τις επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, να διολισθήσουν η ΝΔ και ο Σαμαράς σε «αντικομουνιστική υστερία». Εκεί θα βρουν ρόλο διάφοροι «ακτιβιστές» της δεξιάς, αλλά τα αποτελέσματα ενδεχομένως να είναι ολέθρια. Ο Α. Σαμαράς δεν πρέπει να πολιτευτεί με όρους των δεκαετιών του ’50 και του ’60, σαν να είναι ο μετεμφυλιακός αρχηγός της δεξιάς , αλλά ως αρχηγός του πατριωτικού-φιλελεύθερου κόμματος που θα οδηγήσει τη χώρα στη νέα εποχή.
Από την άλλη μεριά, σε εκλογές πλήρους κατακερματισμού, οι νεοφιλελεύθεροι, όπως η Ντόρα και ο Μάνος, απέτυχαν παταγωδώς. Η επιστροφή τους στο «μαντρί», απλώς διαιωνίζει την πολιτική τους ύπαρξη και «θολώνει» περαιτέρω το προεκλογικό μήνυμα.
Ωστόσο, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι μετά το ατυχές εκλογικό αποτέλεσμα ο Σαμαράς πρέπει να δείξει ότι συνθέτει και προσθέτει και ότι δεν χωρίζει. Όταν τον κατηγορούν ότι απομόνωσε τη ΝΔ είναι υποχρεωμένος να απαντήσει με ανοίγματα.
Στην πολιτική δεν χωρούν προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες. Τα κόμματα είναι κοινός χώρος ζύμωσης ιδεών και οραμάτων και όχι παρέα για εκδρομές, εξωραϊστικοί σύλλογοι, ή αθλητικοί όμιλοι σε πρωταθλήματα εκλογών
Γι αυτό παράλληλα με τις συμμαχίες κορυφής, η ΝΔ πρέπει να επιδιώξει κοινωνικές συμφωνίες με συγκεκριμένα οικονομικά στρώματα.
Αν δεν πείσει τους μισθωτούς (δημόσιους και ιδιωτικούς) ότι με το πρόγραμμα της υπάρχει ελπίδα να ζήσουν αξιοπρεπώς, αν δεν πείσει τους ανέργους ότι με τις πολιτικές της έχουν πιθανότητες να επανενταχθούν στην εργασιακή ζωή, αν δεν πείσει τους νέους επιστήμονες που φεύγουν κατά κύματα στο εξωτερικό ότι υπάρχει μέλλον στη χώρα, οι όποιες επανεντάξεις, προσχωρήσεις, πολιτικές συμμαχίες (στρατηγικής ή ανάγκης) δεν θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Και κάτι ακόμα, επειδή γνωρίζουμε και τα τεράστια διλήμματα και τις τεράστιες πιέσεις που έζησε όλους αυτούς τους μήνες. Ο Αντώνης Σαμαράς επανήλθε στην πολιτική ζωή από μια πολύχρονη πολιτική εξορία, αλλά δεν βρέθηκε απλώς αντιμέτωπος με την διαχείριση μιας εκλογικής ήττας. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τον …κατακλυσμό. Με Μνημόνια, Δανειστές, διαπλοκές, κομματικές αντιπαλότητες, ξεπερασμένες νοοτροπίες και όλο το κακό συναπάντημα. Λογικό ήταν να κάνει λάθη. Μόνο όποιος δεν αγωνίζεται δεν κάνει λάθη. Λογικό ήταν επίσης να ατυχήσει σε ορισμένες επιλογές του επιτελείου του. Τους είχε δοκιμάσει και από πριν σε συνθήκες μάχης; Αρκεί να αντληθούν τα κατάλληλα διδάγματα και να γίνουν οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις. Σε ώρα μάχης δεν περιμένει βεβαίως κανείς πολλά, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν είδαμε ακόμα ούτε μια παραίτηση στην Συγγρού. Ούτε έναν να βγει και να πει “έκανα λάθος”. Μόνο ο Σαμαράς δήλωσε δημοσίως ότι “πήρε το μήνυμα” και κάνει ό,τι μπορεί για να το υλοποιήσει.
Για να κλείνουμε. Ο Σαμαράς απέδειξε ότι διαθέτει “τσαγανό”. Ήρθε η ώρα να το δείξει και πάλι. Να απαλλαγεί από τους φοβικούς παράγοντες που τον περιτριγυρίζουν. Να αλλάζει τόνο και ύφος, να βγει στην επίθεση στο εξωτερικό, να μπετονάρει τις δυνάμεις του στο εσωτερικό και να στείλει το μήνυμα στη Ευρώπη: “Εγώ σας τα έλεγα κ. Μέρκελ, αλλά δεν με ακούγατε.. ».
Και μετά να βγει και να πει πως ακριβώς θα αλλάξει το Μνημόνιο και τι θα σημαίνει αυτό για τον δοκιμαζόμενο λαό.
Γιατί ο πραγματικός “αντιμνημονιακός” είναι αυτός που κατήγγειλε το μνημόνιο από την πρώτη στιγμή στην Ευρώπη και τον χλεύαζαν, ενώ τώρα όλο και περισσότεροι συμφωνούν μαζί του.
Γιατί πραγματικός “αντιμνημονιακός είναι αυτός που φορτώθηκε τις αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Παπανδρέου στην πλάτη του, θυσιάζοντας το κομματικό και προσωπικό συμφέρον, με μοναδικό στόχο να κρατήσει ψηλά την ελληνική σημαία.
Γιατί μόνος αυτός μπορεί σήμερα να αλλάξει το Μνημόνιο.
Βλέπετε κανέναν άλλον;
FactorX
(πάνω και σε ιδέες του Μικρού Οδυσσέα και του Ιαπετού)
Η στρατιωτική επέμβαση από το εξωτερικό στα ζητήματα των κυριαρχικών αρμοδιοτήτων των άλλων κρατών μπορεί να οδηγήσει σε έναν κανονικό πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης των πυρηνικών όπλων. Αυτήν την άποψη εξέφρασε ο σήμερα στο διεθνές οικονομικό φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
